Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκε και πάλι πως επέστρεψε πίσω. Όπως ακριβώς συνέβη πριν 7 χρόνια. Είδε την φρίκη, την πείνα και την λάσπη να γίνονται ένα. Σηκώθηκε, πήρε στα χέρια του το βιβλίο που έμοιαζε πάντα στοιχειωμένο, βυθίστηκε στις σελίδες του και πριν προλάβει να τελειώσει καλά καλά την πρώτη παράγραφο, είχε ξεχάσει ήδη πως αυτή δεν είναι μία άγνωστη ιστορία αλλά η δική του.
Πρωτοχρονιά 2011 – Ξύπνησε σ’ ένα μικρό χωριό στη Μέση Ανατολή. Ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια ψυχές να παλεύουν στην εξαθλίωση και την βρόμα έχοντας χάσει κάθε ελπίδα και μην έχοντας ποτέ το δικαίωμα της επιλογής παρά μόνο της επιβίωσης με κάθε τρόπο. Θυμήθηκε τότε τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος κοιτώντας ένα μικρό να παιδί να παλεύει στις λάσπες σ’ ένα χωριό της Κίνας, σχολίασε με αναστεναγμό πως η βρόμα και η πείνα είναι οι δύο μεγαλύτερες θρησκείες του κόσμου, καθώς ούτε ο Χριστός, ούτε ο Μωάμεθ, ούτε ο Βούδας έχουν τόσους πιστούς. Κύκλος τελικά η ζωή. Δεν ξέρεις που θα σε βρει και πότε. Όλα τυχαία ή καρμικά; Ας τοποθετηθεί η Άση Μπήλιου όσο είναι νωρίς.
Πρωτοχρονιά 2018 – Διάβασε αδιάκοπα για δύο ώρες απολαμβάνοντας κάθε παράγραφο και κάθε φράση. Η σκέψη του πήγε λίγο πιο δυτικά. Εκεί που οι γιορτές ταυτίζονται με λουκούλεια γεύματα, δέντρα στολισμένα με κιτς διάθεση και μια υποκρισία να βασιλεύει πίσω από τα παγωμένα χαμόγελα. Άλλη μία χρονιά ξεκινάει και τους βρίσκει να ανταλλάσσουν ευχές, δώρα αλλά με καμία διάθεση για αυτοβελτίωση. Πάλι στου δρόμου τα μισά, το έργο θα επαναληφθεί. Σαν αέναη κατάρα. “Ο φθόνος είναι η θρησκεία των μετρίων” σκέφτηκε και έκανε την σύνδεση.
“Τους παρηγορεί, δίνει απάντηση στις ανησυχίες που σιγοτρώνε τα σωθικά τους, τους επιτρέπει να δικαιολογούν την κακία και την απληστία τους, μέχρι του σημείου να πιστεύουν πως είναι αρετές και πως οι πόρτες του ουρανού θα ανοίξουν μόνο για τους δυστυχισμένους όπως αυτοί, που περνούν από τη ζωή χωρίς να αφήσουν άλλα ίχνη από τα παλιόρουχά τους, έτοιμοι να μειώσουν τους άλλους και να αποκλείσουν εκείνους που ξεσκεπάζουν την πνευματική τους ένδεια, το φτωχό τους μυαλό και τα ανύπαρκτα κότσια που δεν έχουν“.
Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση έχοντας το δικαίωμα της επιλογής αφήνουν την ψυχή τους να αρρωστήσει και τα όνειρά τους να σαπίσουν. Στον βωμό του ανταγωνισμού και της στασιμότητας.
Τον ξύπνησε από τον λήθαργο το κάλεσμα από την φωτιά του τζακιού. Έκλεισε το βιβλίο και λίγο πριν το πετάξει στις φλόγες, ήρθαν στο μυαλό του τα τελευταία λόγια της Μαρίνας. “Θυμόμαστε μόνο αυτό που δεν συνέβη ποτέ. Γιατί όλοι έχουμε ένα μυστικό διπλοκλειδωμένο στη σοφίτα της ψυχής μας”. Και πλέον ήρθε η ώρα να το ζήσει. Καλή Χρονιά!