Από την τελευταία Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για το έτος 2020, πρέπει να κρατήσουμε, ό,τι κρατήσαμε και από το ίδιο το 2020. Τίποτε.

Η παραδοξότητα βέβαια είναι ότι το ″τίποτε″ είναι εξαγόμενο και επομένως υπάρχουν πραγματικοί λόγοι γι′ αυτόν τον -κατ′ άλλους- ″μηδενισμό″. Γιατί η ΕΕ δεν μπορεί να συνταχθεί με τα συμφέροντα των κρατών-μελών της; Γιατί η ΕΕ δεν θέλει να προστατεύσει την Ελλάδα και την Κύπρο; Γιατί δεν μπορεί πλέον κανένας να χαρακτηριστεί ″γραφικός αντιευρωπαϊστής- ψεκασμένος και εχθρός της Ευρώπης και άγονος αντιγερμανός″;

ΕΕ κατ′ εικόνα και καθ′ ομοίωση της Γερμανίας

The post Το τέλος της αυταπάτης appeared first on Daily Athens.

Με αφορμή την τριμερή, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επισήμανε ότι «η Τουρκία συμπεριφέρεται με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο από τις χώρες της περιοχής, έξω από τα όρια της διεθνούς νομιμότητας.

Δυστυχώς έχει εξελιχθεί στον ταραχοποιό της περιοχής μας». Τόνισε ότι η Τουρκία «απειλεί με τη χρήση βίας και απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα εάν η χώρα μας ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, επεκτείνoντας τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια»· ενώ κατηγόρησε την Τουρκία για εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, προπαγάνδα και διασπορά ψευδών ειδήσεων.

«Η Τουρκία μεταφέρει τζιχαντιστές από τη Λιβύη στον Καύκασο –γι’ αυτό την αποκαλούμε “γραφείο ταξιδιών τζιχαντιστών”– και τελικά απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα σε όλη την περιοχή.

Ολα αυτά είναι εντελώς απαράδεκτα και έχουμε επανειλημμένως καλέσει την Αγκυρα να συμμετάσχει σε εποικοδομητικό διάλογο με όλες τις χώρες που σέβονται το διεθνές δίκαιο και μοιράζονται τις ίδιες αξίες», πρόσθεσε ο κ. Δένδιας. Ο υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε στην υποδειγματική αντοχή που έχει επιδείξει η Ιορδανία στη φιλοξενία εκατομμυρίων προσφύγων στο έδαφός της.

Ο κ. Δένδιας, ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Αϊμάν Σαφάντι συζήτησαν για την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή, το προσφυγικό, το Κυπριακό και την Ανατολική Μεσόγειο και συμφώνησαν ότι πρέπει να θεσμοθετηθεί η τριμερής μέσω της εγκαθίδρυσης μιας μόνιμης γραμματείας στη Λευκωσία.

Οι τρεις υπουργοί συμφώνησαν να πραγματοποιήσουν μια κοινή επίσκεψη στο Ιράκ, συνοδευόμενοι, μάλιστα, από τον Αιγύπτιο ομόλογό τους. Στην Αθήνα αναμένεται το πρώτο εξάμηνο του 2021 να πραγματοποιηθεί και συνάντηση ηγετών Ελλάδας και Ιορδανίας.

Σε γενικές γραμμές, η προώθηση των τριμερών σχημάτων συνεργασίας θα ενταθεί, με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεται δυνατότητα συμμετοχής και άλλων αραβικών χωρών που δεν βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Η Αθήνα προετοιμάζεται και για το κρίσιμο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Πέμπτης. Χθες, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης επισήμανε, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε., ότι «η επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία δεν είναι θέμα αλληλεγγύης προς την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά είναι θέμα αξιοπιστίας ιδίως της Ε.Ε.».

Ο κ. Βαρβιτσιώτης ετάχθη υπέρ εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, λέγοντας ότι «δεν μπορούμε να αισθανθούμε ασφαλείς εάν οι εταίροι μας εξακολουθούν να παρέχουν στην Τουρκία εξοπλισμούς, που ενισχύουν τη σοβαρή απειλή που αποτελεί η Τουρκία για τη σταθερότητα της περιοχής και την κυριαρχία της Ελλάδας».

Πηγή: kathimerini.gr

The post Τριμερής στο Αμμάν με αιχμές κατά Τουρκίας appeared first on Daily Athens.

Η πρόσφατη συμφωνία της Ελλάδας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η συνομολόγηση ρήτρας για αμοιβαία αμυντική συνδρομή σε περίπτωση που η Αθήνα ή το Άμπου Ντάμπι δεχθούν απειλή εναντίον της κυριαρχίας και της εδαφικής ανεξαρτησίας τους, ήταν μία εξέλιξη που ενόχλησε την Τουρκία.

Συνεχίζοντας την οικοδόμηση σχέσεων που βασίζονται στα κοινά συμφέροντα, η ελληνική κυβέρνηση ολοκληρώνει τις διαπραγματεύσεις με το Ριάντ για την μεταφορά μιας συστοιχίας ελληνικών αντιαεροπορικών Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για την μεταφορά, τοποθέτηση και επιχειρησιακή λειτουργία μιας συστοιχίας του αντιαεροπορικού συστήματος Patriot -ιδιοκτησίας της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας– στη Σαουδική Αραβία, επιχειρείται να οριστικοποιηθούν το επόμενο διάστημα μέχρι τα Χριστούγεννα.

Η Σαουδική Αραβία θα αναλάβει το κόστος για την μεταφορά και λειτουργία του συστήματος αντιαεροπορικής άμυνας και θα δεσμευτεί για την χρηματοδότηση του κόστους ώστε η συστοιχία των ελληνικών Patriot να αναβαθμιστεί στην έκδοση Pac3.

Εκτός από το κινητό αντιαεροπορικό σύστημα, η συμφωνία της Ελλάδας με την Σαουδική Αραβία θα περιλαμβάνει και το αναγκαίο προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας που θα μετακινηθούν στο βασίλειο των Σαούντ και θα είναι επιφορτισμένοι με την λειτουργία των Patriot.

Θα πρόκειται για τουλάχιστον 40 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, αναλόγως των σταθμών εκτόξευσης που θα συμφωνηθεί να δανειστούν στην Σαουδική Αραβία. Με την μεταφορά των ελληνικών Patriot, ενός αμιγώς αμυντικού συστήματος στη Σαουδική Αραβία, η Αθήνα φιλοδοξεί να σφυρηλατήσει ακόμη περισσότερο τις διμερείς σχέσεις με το Ριάντ, όπως πράττει μεθοδικά και με το Άμπου Ντάμπι.

Την στιγμή που η Τουρκία ευθυγραμμίζεται με το Κατάρ που χρηματοδοτεί ανοικτά την τουρκική οικονομία, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επιλέγουν να συμπορευθούν στρατηγικά με την Ελλάδα.

Το σύστημα Patriot

Τα Patriot είναι κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μεγάλου βεληνεκούς με εμβέλεια ραντάρ έρευνας 170 χιλιόμετρα και μέγιστο βεληνεκές εμπλοκής τα 150 χιλιόμετρα.

Το αντιαεροπορικό σύστημα αποτελείται από το Κέντρο Συντονισμού και Πληροφοριών, το Ραντάρ, το Σταθμό Ελέγχου Εμπλοκής και τους Σταθμούς Εκτόξευσης.

Η Μονάδα πυρός ελέγχει μέχρι 16 σταθμούς εκτόξευσης, οι οποίοι μπορούν να τοποθετηθούν και να επιχειρήσουν σε αποστάσεις μέχρι 30 χλμ από το σταθμό εμπλοκής, ώστε να επιτυγχάνεται η μέγιστη κάλυψη περιοχής.

Τα Patriot έχουν δυνατότητα ταυτόχρονης εμπλοκής εννέα στόχων (Τακτικοί, Βαλλιστικοί, Cruise πύραυλοι και αεροσκάφη).

Το κάθε Κέντρο Συντονισμού Πληροφοριών ελέγχει και συντονίζει μέχρι έξι σταθμούς ελέγχου εμπλοκής.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

The post Η Ελλάδα στέλνει Patriot στη Σαουδική Αραβία appeared first on Daily Athens.

Είναι πολύ δύσκολο στη Δύση να αποδεχτούμε την πραγματικότητα, πόσο μάλλον να την θέσουμε σαν βάση των σχεδιασμών μας. Η Δύση έχει παρακμάσει και ακόμη δεν έχουμε βρει τον τρόπο που θα μας φέρει στη θέση ενός νεάζοντος και γεμάτου ζωντάνια πολιτισμού. Η Δύση τρώει τις σάρκες της και αυτό το βλέπουμε όχι μόνο στην ΕΕ που παρακμάζει συνεχώς εδώ και 12 έτη, αλλά και στη μόνη ελπίδα του δυτικού κόσμου, τις ΗΠΑ. Την ίδια ώρα που η Δύση δοκιμάζεται από πολλές κρίσεις, στην Ανατολή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, κατέδειξε την μαεστρία του Πούτιν ο οποίος πράττει βάσει της αγαπημένης του πολεμικής τέχνης, του Τζούντο

Η σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ κατέδειξε την ηχηρή απουσία της Δύσης για ακόμη μια φορά. Η Ρωσία με αστραπιαίες διαδικασίες, έσβησε το μέτωπο που απειλούσε το μαλακό της υπογάστριο, αφού πρώτα απέτυχαν δύο εκεχειρίες.

Το Τζούντο στηρίζεται στο να νικάς τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας τη δύναμή του. Εκεί που η Τουρκία θεώρησε ότι θα βάλει τη Ρωσία σε διλήμματα, η κυνική και άκρως ρεαλιστική ρωσική εξωτερική πολιτική έδωσε μια απάντηση που θα προβληματίσει ιδιαίτερα την Τουρκία. Οι ειδικές σχέσεις της Ρωσίας με την Αρμενία οι οποίες έχουν κεφαλαιοποιηθεί μέσω διμερούς στρατιωτική συμφωνίας. Παρόλα αυτά, η Μόσχα σε όλους του τόνους και με νόημα δήλωνε πως ″αν και εφόσον απειληθεί η εδαφική ακεραιότητα της Αρμενίας τότε μόνο θα ενεργοποιηθεί″. Επίσης, ο Λαβρόφ δήλωσε πως ″Ρωσία και Τουρκία έχουν στρατηγική συνεργασία αλλά όχι στρατηγική συμμαχία″.

Η Τουρκία ανέμενε από τη Ρωσία να έρθει σε αδράνεια στο μαλακό της υπογάστριο. Άλλωστε η υποστήριξη της Άγκυρας στο Μπακού, έγινε λίγο πριν ανακοινωθεί η εκεχειρία στη Λιβύη και αφού για άλλη μια φορά, η Τουρκία έδειχνε στη Ρωσία πως θα διεκδικήσει περαιτέρω οφέλη στη Συρία. Ο υπολογισμός της Άγκυρας στηρίχθηκε στο ότι η Ρωσία πουλάει όπλα και στις δύο χώρες (Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν). Επιπρόσθετα, ο Ερντογάν υπολόγισε ότι η Ρωσία δεν θέλει να ανοίξει ακόμη ένα μέτωπο μετά τη Συρία και τη Λιβύη, πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για τον Καύκασο ο οποίος είναι πυλώνας της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Μόσχας.

Η Ρωσία τελικά πήρε το μέρος του Αζερμπαϊτζάν που υποτίθεται ότι ήταν το κράτος-μοχλός της τουρκικής επιρροής στον Νότιο Καύκασο. Η Μόσχα χρησιμοποίησε υπέρ της, το δυνατό σημείο της Τουρκίας στην περιοχή αποδεικνύοντας στην Τουρκία ότι στην περιοχή του Καυκάσου και της ευρύτερης Κεντρικής Ασίας, η Ρωσία είναι η αδιαμφισβήτητη δύναμη.

Η Ρωσία έβαλε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τις δύο χώρες και ανάγκασε την Αρμενία να υπογράψει μια ταπεινωτική συνθήκη.

Είναι βέβαιο ότι τώρα η Αρμενία θα σπεύσει να έρθει πιο κοντά με τη Δύση όμως η Ρωσία αισθάνεται σίγουρη και άνετη, κρατώντας το Αζερμπαϊτζάν το οποίο είναι το πρώτο και πιο σημαντικό κράτος της περιοχής, που επιχείρησε (και κατάφερε) να ανταγωνιστεί το ρωσικό φυσικό αέριο και να γίνει βασικός προμηθευτής φυσικού αερίου της Ευρώπης.

Με αυτόν τον τρόπο ο Πούτιν, μάλλον στέλνει αποθαρρυντικό μήνυμα προς τη Δύση στο να αγκαλιάσει την Αρμενία για την οποία βέβαια, τα χειρότερα μπορεί να μην έχουν τελειώσει, αν συνεχίσει τη φιλοδυτική της πορεία. Το πιο σημαντικό όμως είναι το momentum το οποίο η Ρωσία επέλεξε να δράσει και να προσφέρει μια συμφωνία η οποία θα φέρει περίπου 2.000 Ρώσους στρατιώτες σαν ειρηνευτική δύναμη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η Τουρκία βρίσκεται σε πολιτική και οικονομική κρίση. Λίγες μέρες πριν, η Ρωσία βομβάρδισε στη Συρία φιλοτουρκικές ομάδεςκαι αμέσως μετά εγκατέστησε τη δική της ειρήνη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, πριν αλλάξει η αμερικανική ηγεσία για την οποία το Κρεμλίνο πιστεύει ότι θα επιχειρήσει να στρέψει την Τουρκία εναντίον της Μόσχας.

Ο υπολογισμός του Πούτιν εδράζεται στο οτι η τρέχουσα κρίση στην Τουρκία θα αναγκάσει τον Ερντογάν να προσπαθήσει να έρθει πάλι πιο κοντά στη Δύση. Μετά από τη συμφωνία αυτή, η Τουρκία ολοκληρώνει τη στρατηγική της ομηρία από τη Ρωσία και η Δύση είναι υποχρεωμένη να υποστεί τις συνέπειες της υπερφίαλης και γεμάτης από τακτικισμούς, τουρκικής πολιτικής, καθιστώντας τη Μόσχα απευθείας συνομιλητή της Δύσης για κάθε ζήτημα που αφορά την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, δημιουργώντας τετελεσμένα στην νέα αμερικανική κυβέρνηση.

Άρθρο του Αλέξανδρου Θ. Δρίβα

Διεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

Πηγή: Ηuffingtonpost.gr

The post Πώς οι «κινήσεις τζούντο» του Πούτιν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ εγκλώβισαν ξανά την Τουρκία appeared first on Daily Athens.

Η Αμερική βρίσκεται σε αναβρασμό καθώς αναμένεται η παραδοχή της ήττας του 45ου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Από την άλλη, οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών κάνουν τις δικές τους γιορτές πανηγυρίζοντας για το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, οι αμερικανικές εκλογές είναι εκλογές για όλον τον κόσμο. Ευρώπη, Κίνα, Ρωσία αλλά και όλες οι μεσαίες και μικρές δυνάμεις, ανέμεναν εναγωνίως τις αμερικανικές κάλπες. Αυτήν την αγωνία τη μοιραζόμαστε με την Τουρκία η οποία είχε ρίξει όλα της τα αυγά σε ένα καλάθι. Στο καλάθι της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ. Η Ανατολική Μεσόγειος θα επηρεαστεί αναμφίβολα από τη νέα ηγεσία των ΗΠΑ και ο Ταγίπ Ερντογάν ανησυχεί ιδιαίτερα. Τι πρέπει να αναμένουμε όμως από τον Μπάιντεν σαν Ελληνισμός; Από το να είμαστε υπεραισιόδοξοι ή απαισιόδοξοι, καλύτερα να είμαστε ρεαλιστές. Οι πτυχές των τρεχουσών σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας είναι πλέον πολύ περίπλοκες.

Ο Ερντογάν θεωρεί τον Μπάιντεν εχθρό του

Είναι πολύ γνωστό οτι ο Ταγίπ Ερντογάν φόρτωσε την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 εις βάρος του, σε μια πλεκτάνη που έγινε μεταξύ της προηγούμενης ηγεσίας των ΗΠΑ (πρόεδρος Ομπάμα) με τον Φετουλάχ Γκιουλέν ο οποίος έχει πρόσβαση στην αμερικανική γραφειοκρατία. Σύμφωνα με τον Ερντογάν και την αυλή του, την αποστολή ανατροπής του, την είχε αναλάβει ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάιντεν.

Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας εξωθεσμικός πρόεδρος που προτιμάει να έχει επικοινωνία ″ανθρώπινη″ με τους ομολόγους του, παρακάμπτοντας γραφειοκρατίες και διαδικασίες, άλλωστε δεν είναι και ο μεγαλύτερος οπαδός της δημοκρατίας. Ο Τραμπ υπήρξε το στήριγμα του Ερντογάν στις ΗΠΑ καθώς η Τουρκία, υπονόμευε τα συμφέροντα των ΗΠΑ τόσο με τις ειδικές σχέσεις της με Ρωσία και Ιράν, όσο και με τις επεμβάσεις της σε Συρία και Λιβύη.

Ο Μπάιντεν δε θα είναι ο καλός listener που ήταν ο Τραμπ για τον Ερντογάν και αυτό έχει να κάνει κυρίως με τη διαφορετική φιλοσοφία που έχει ο νέος Αμερικανός πρόεδρος για το πώς πρέπει να είναι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Ο Μπάιντεν είναι επίσης υπέρ της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, πράγματα που στην Τουρκία του Ερντογάν θεωρούνται επικίνδυνα. Το δίδυμο Μπάιντεν-Χάρρις δεν έχει χημεία με τον Ερντογάν και ο Μπάιντεν σε video που προβλήθηκε περίπου δύο μήνες πριν τις εκλογές, εξέφραζε την οργή του για όσα κάνει ο Ερντογάν και εξέφρασε την άποψη πως οι ΗΠΑ μαζί με τους συμμάχους τους στην περιοχή αλλά και εντός της Τουρκίας, πρέπει να σταματήσουν τον Ερντογάν. Το videoπροκάλεσε πανικό στην Τουρκία καθώς οι οπαδοί του Ερντογάν αλλά και ο Καλίν, θεώρησαν ότι ο Μπάιντεν υπονοούσε πραξικόπημα.

Mπάιντεν, Ρωσία, Τουρκία, S-400 και Halkbank

Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις έχουν μια πολύ μεγάλη agenda. Πρέπει να παραδεχτούμε αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πως τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, δεν είναι τα πρώτα θέματα που κοιτούν οι ΗΠΑ για να αξιολογήσουν τις σχέσεις με την Τουρκία.

Το πρώτο πρόβλημα των ΗΠΑ σε σχέση με την Τουρκία, ικανό να φέρει την Τουρκία στο χείλος του γκρεμού λόγω κυρώσεων που θα ενεργοποιηθούν, είναι οι S-400.Ο Ερντογάν πριν τις εκλογές έκανε δύο κινήσεις.

Η μια ήταν να ανακατευτεί ενεργά στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Πρόκειται για πισωγύρισμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, ο Ερντογάν πήρε τα μέτρα του σε περίπτωση εκλογής Μπάιντεν. Για τους Δημοκρατικούς, η Τουρκία οφείλει να είναι φύλακας των δυτικών συμφερόντων σε Κεντρική Ασία και Καύκασο και να συνεισφέρει στην αποτροπή της ρωσικής επιρροής.

Σα να μη έφτανε αυτό, ο Ερντογάν δοκίμασε S-400 στη Μαύρη Θάλασσα. Γιατί; Σκοπός του Ερντογάν είναι πλέον να πάρει χρήματα από τις ΗΠΑ και να κάνει η Ουάσινγκτον τα ″μαγικά″ της αφού είναι η υπερδύναμη του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τους S-400 ο Ερντογάν, θα προσπαθήσει να τους διαπραγματευτεί ώστε να τους κρατήσει σε ΄΄κουτί″ και από την άλλη να ανοίξει ξανά η συζήτηση για τη συμμετοχή της Τουρκίας στα F-35. Αυτό που θα κάνει ο Ερντογάν σε σχέση με τους S-400 θα μοιάζει πολύ με τη διαπραγματευτική τακτική του Ιράν κατά την περίοδο του Ομπάμα.

Υπενθυμίζει στους Δημοκρατικούς παράλληλα πως η Τουρκία θα εκβιάσει καταστάσεις αν χρειαστεί και πως δε θα τιμωρηθεί η χώρα που φέρνει τη Μόσχα εδώ και 2 μήνες σε πολύ δύσκολη θέση στον Καύκασο. Από αυτήν τη δύσκολη θέση, η Ρωσία βγήκε κερδισμένη καθώς η συμφωνία ειρήνης μεταξύ Μόσχας-Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας δίνει το δικαίωμα στη Ρωσία να στείλει ειρηνευτική δύναμη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Αυτό θα είναι ένα δίλημμα για τον Μπάιντεν και για τη μερίδα του κυβερνητικού τους σχήματος που θα αναλάβει να πετύχει τους στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η Μόσχα φαίνεται να πιστεύει πως η Τουρκία ετοιμάζει ένα U Turnκαι αυτό φαίνεται από το οτι ρωσικά μαχητικά βομβάρδισαν λίγες μέρες πριν αντάρτες που στηρίζονται από την Τουρκία, στην Ιντλίμπ στη Συρία.

Η Ηalkbank το μεγάλο αγκάθι για την Άγκυρα

Η Τουρκία του Ερντογάν μπορεί να εξάγει επιθετικότητα και να κάνει επεμβάσεις σε χώρες που πλέον δεν έχουν καν σύνορα, όμως είναι σε βάθος αμυντική.

Ο Ερντογάν κατρακυλάει πολιτικά και η χώρα του είναι έτοιμη να καταρρεύσει οικονομικά. Ο Αλμπαϊράκ, ο γαμπρός του Ερντογάν απομακρύνθηκε επειδή ο Ερντογάν δεν επιθυμεί να ερεθίσει τη νέα αμερικανική κυβέρνησηκαι απομακρύνει έναν άνθρωπο ο οποίος θα είναι ″στόχος″ της κυβέρνησης Μπάιντεν για την υπόθεση Halkbank η οποία θα πάει στα δικαστήρια τον προσεχή Μάρτιο.

Η οικονομική πολιτική της Τουρκίας ″ξηλώθηκε″ από τον Ερντογάν μέσα σε δύο μέρες προκειμένου να προστατευτεί. Η Halkbank είναι πέτρα σκανδάλου για τις ΗΠΑ καθώς σχετίζεται με ξέπλυμα χρήματος που αφορά το Ιράν. Ο Ερντογάν θεωρεί πως αν η εκδίκαση της υπόθεσης Halkbank βρει τον κεντρικό του τραπεζίτη (πρώην πλέον) και τον γαμπρό του (πρώην πλέον Υπουργό Οικονομικών) τότε το πολιτικό σκάνδαλο που θα προκύψει σε συνδυασμό με την σταδιακή κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας, θα κάνουν το πολιτικό του μέλλον εξαιρετικά δυσοίωνο. Οι ΗΠΑ είναι δεδομένο οτι θα απειλήσουν με κυρώσεις την Τουρκία, κυρώσεις που είναι ήδη έτοιμες με διακομματική συμφωνία από τη Γερουσία για τα ζητήματα S-400 και Halkbank.

Τι θα γίνει τελικά;

Όχι. Οι ΗΠΑ δε θα εξαφανίσουν από τον χάρτη την Τουρκία. Δε θα δούμε αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ στο Αιγαίο να φυλάνε την υφαλοκρηπίδα μας. Οι ΗΠΑ θα φέρουν την Τουρκία στα όριά της προκειμένου να τη ρυμουλκήσουν ξανά στη Δύση.

Η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει από αυτό, έμμεσα. Μια Τουρκία η οποία θα δοκιμάζεται οικονομικά και που θα έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα, τότε ίσως να αναβάλλει τα σχέδιά της στο μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου και να εστιάσει στον Καύκασο όπου και αποτελεί ένα κρίσιμο μέτωπο για τις ΗΠΑ και που η Τουρκία μπορεί να πλειστηριάσει προς τα πάνω την γεωπολιτική της αξία, ειδικά τώρα που η Ρωσία φαίνεται να είναι απρόσμενα κοντά στο Αζερμπαϊτζάν το οποίο δέχτηκε να έρθει πιο κοντά με τη Ρωσία προκειμένου να πάρει εδάφη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η Τουρκία θα προσεγγίσει ξανά τις ΗΠΑ και η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα προσπαθήσει να την ξαναφέρει στον ″ίσιο δρόμο″. Αυτή η πολιτική βέβαια, δε θα μοιάζει με το παρελθόν. Η άποψη της νέας αμερικανικής ηγεσίας είναι πως η Τουρκία είναι χρήσιμη αλλά όχι απαραίτητη και πως πρέπει να ″κοντύνει″ η υπεφιλόδοξη και μεγαλομανής Τουρκία του Ερντογάν.

Μένει να δούμε αν η αμερικανική ηγεσία θα στηρίξει την Ελλάδα στο θέμα της επέκτασης των 12νμ προς ανατολάς. Αν αυτό γίνει τότε δε χρειάζονται περαιτέρω ερωτήσεις για το αν στηρίζουν τις ελληνικές επιδιώξεις.

Αυτό που βέβαια θα αλλάξει είναι η ρωσοτουρκική σχέση. Να είμαστε σίγουροι πως η Ρωσία δε θα δεχθεί εύκολα την αποσύνδεση της Τουρκίας από το Κρεμλίνο καθώς ο Πούτιν, ενίσχυσε πολύ την Τουρκία εδώ και πέντε έτη και δε θα επιτρέψει μια ενισχυμένη από αυτόν Τουρκία, να του γυρίσει τώρα μπούμερανγκ.

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά μοιάζουν μακρινά καθώς πρέπει να περιμένουμε τις 22 Ιανουαρίου 2021 για να λειτουργήσει η νέα ηγεσία στις ΗΠΑ. Ο χρόνος που απομένει μέχρι τότε είναι 2,5 μήνες. Πολύς χρόνος για να συμβούν πολύ άσχημα πράγματα εκτός και αν η Τουρκία βυθιστεί σε εσωστρέφεια πράγμα δύσκολο για μια χώρα στην οποία η εξωτερική πολιτική είναι παραδοσιακά μια τέχνη που ευθυγραμμίζεται με την εσωτερική πολιτική.

Άρθρο του Αλέξανδρου Θ. Δρίβα

Διεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Μπάιντεν και Τουρκία: Τι να περιμένουμε σε Ελλάδα και Κύπρο appeared first on Daily Athens.

Η παρακμή της ΕΕ είναι τόσο μεγάλη ώστε να μη θεωρείται δεδομένο εδώ και χρόνια οτι η Τουρκία συνιστά δομική απειλή για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής ο οποίος πλέον δεν έχει ορίζοντα μακροπρόθεσμο παρά μόνο όψιμα οικονομικά συμφέροντα που καθορίζουν την περίφημη ”Ευρωπαϊκή Πολιτική προς Τρίτες Χώρες”. Αν έτσι η ΕΕ αντιδρά στην Τουρκία, τότε τι θα κάνει απέναντι στη Ρωσία ή στην Κίνα; Σε κάθε περίπτωση, ο Γάλλος πρόεδρος έριξε στην παγίδα του τον Ταγίπ Ερντογάν και ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας ανοίγει για τα ελληνοτουρκικά. Δυστυχώς, η για δεκαετίες απομακρυσμένη από τον ρεαλισμό χώρα μας, μπορεί ακόμη να χύσει την καρδάρα με το γάλα, αν δεν προσέξει την απολογητικότητά της σε περίπτωση που τα ελληνοτουρκικά, ως δια μαγείας εισέλθουν σε μια συζήτηση γύρω από την ”κακή Γαλλία που δε σέβεται τις άλλες θρησκείες” και που ”όσα κράτη στηρίξουν τη γαλλική πολιτική είναι κράτη που προωθούν την ισλαμοφοβία”.

Ο Ερντογάν αποκαλύφθηκε πλήρως

Η πυγμή του προέδρου Μακρόν αποκάλυψε σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ισπανία και η Ιταλία πως η Τουρκία επιθυμεί την εργαλειοποίηση μιας επικίνδυνης πέμπτης φάλαγγας. Ο πρόεδρος Αλ Σίσι μας προειδοποίησε λίγες μέρες πριν. Η Τουρκία έχει κάνει συνήθεια την αποστολή τζιχαντιστών που πολεμούν για τα συμφέροντά της. Σε Συρία, Λιβύη, Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η Τουρκία δείχνει πως έχει προσαρμοστεί πλήρως στις νέες μορφές πολέμου. Ο πόλεμος που είναι έτοιμος να κηρύξει ο Ερντογάν απέναντι στη Δύση, είναι ”ιερός”. Απειλεί την ειρήνη και όσα στήριξαν το βιοτικό επίπεδο εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων εδώ και αιώνες. Οι κοντόφθαλμες λογικές αρκετών δυτικών κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, στηρίχθηκαν στη γραμμική ερμηνεία της ιστορίας. Οτι μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η πρόοδος της ανθρωπότητας με βάση τον δυτικό τρόπο ζωής και πολιτικής οργάνωσης, ήταν μονόδρομος. Σήμερα, αρκετοί πολιτικοί που ήταν θιασώτες μιας αυτόματης ιστορικής επιτάχυνσης προς τη βελτίωση, κοιτούν αποσβολωμένοι έναν άρπαγα ηγέτη ο οποίος σκέφτεται και πράττει με τρόπους περασμένων αιώνων. Η ιστορία δε διαχύθηκε με τον ίδιο τρόπο σε όλον τον κόσμο. Χάρη στη Γαλλία και στην αντίδραση που έβγαλε, ακόμη και αυτή η ΕΕ είναι πιο κοντά στο να δείξει σκληρό πρόσωπο στην Τουρκία. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε τους λόγους που αυτό συμφέρει την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η μονότονη προσέγγιση της πολιτικής ορθότητας

Η αντίδραση του Wilders στην Ολλανδία δεν πρέπει να μας χαροποιεί τόσο. Ο Κύριος Wilders έχει ‘βαρύ’ ιστορικό, ωστόσο μην ξεχνάμε πως και εκείνος αλλά και ο Ούγγρος πρωθυπουργός, δεν ήταν αιτίες αλλά συνέπειες της ελλιποβαρούς μετριοπαθούς πολιτικής ελίτ της ΕΕ η οποία μέσα σε 10 έτη αφήνει μια Ευρώπη γεμάτη κρίσεις, με το χαμηλότερο δυνατό βαθμό αλληλεγγύης και ανύπαρκτη στις ολοένα και αυξανόμενες γεωπολιτικές ζυμώσεις που συνοδεύουν τον ”νέο περήφανο πολυπολικό κόσμο”. Γιατί όμως ο Wilders μπορεί να είναι παγίδα για μας;

Οι θιασώτες της ”όποιας λύσης” με την Τουρκία, οι αριστούχοι της σχολής του κατευνασμού και συνάμα μονίμως μετεξεταστέοι στα μαθήματα Ιστορίας και Πολιτικού Ρεαλισμού, θα σπεύσουν να εξισώσουν τη Γαλλία με την ολλανδική αντιπολίτευση. Η Γαλλία έχει μακρά παράδοση στην προσπάθεια αφομοίωσης πολιτών άλλης προέλευσης. Είναι η χώρα που ουσιαστικά συνέχισε το έργο της αρχαίας Ελλάδας. Στο Παρίσι πήρε ξανά τα πάνω της η ελευθεροστομία, η ισηγορία, απέκτησε νόημα η ελευθερία και οικοδομήθηκε ο σημερινός τρόπος πολιτειακής οργάνωσης. Το έθνος-κράτος. Η διάκριση των εξουσιών πέρασε από τον Αριστοτέλη στον Μοντεσκιέ. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Ελληνισμό ο οποίος έχει παράδοση στο να ”χωνεύει” άλλους πολιτισμούς. Κανείς μεγάλος πολιτισμός δε φοβάται κανέναν άλλον. Ή τον συγχωνεύει ή απλώς τον κρατά σε απόσταση. Ο εκτροχιασμός της συζήτησης για το νέο Ανατολικό Ζήτημα και του πώς θα είναι οι σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία σε μια συζήτηση για τις θρησκευτικές ελευθερίες που θα καταλήξει στο ”Χριστιανισμός Vs Ισλάμ” είναι άκαιρη και επικίνδυνη. Όχι μόνο γιατί η σημερινή Δύση έχει νομοθετημένες και θεσμοθετημένες όλες τις θεμελιώδεις ελευθερίες, αλλά και γιατί το πρόβλημα μας (εμάς, των Γάλλων, των Ιρλανδών, των Σλοβένων, των Πολωνών, των Αυστριακών και τελικά ακόμη και του Κυρίου Ρούτε) είναι ο τουρκοϊσλαμισμός ως σκέπη των τζιχαντιστών.

Για μας τελικά, πρόβλημα είναι η πολιτική ποδηγεσία των ακραίων στοιχείων από την Τουρκία η οποία επιθυμεί να αλλάξει τις ισορροπίες σε όλη την Ευρασία. Αυτό που διακυβεύεται όλους αυτούς τους μήνες, τους περασμένους και τους ερχόμενους, δεν είναι η Τελωνειακή Ένωση με την Τουρκία, ούτε καν οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Διακυβεύεται το αν θα μείνουμε πιστοί ως Έλληνες σε κάτι που έχουμε συνεισφέρει στον πολιτισμένο κόσμο. Στο αν θα ζούμε όπως αξίζει και αρμόζει στα ανθρώπινα όντα ή στο αν θα μπούμε σε έναν ”διάλογο” με ένα κράτος ταραξία το οποίο επιθυμεί να αλλάξει την καθημερινότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών. Οποιοσδήποτε εκτροχιασμός των παραπάνω θεμάτων και ο διαχωρισμός ”εθνικιστών” και ”μετριοπαθών”, είναι η λάθος απάντηση στην Τουρκία η οποία έχει ποντάρει όλο της το πολιτικό κεφάλαιο σε έναν ακόμη διχασμό της ΕΕ, αυτή τη φορά πολύ πιο επικίνδυνο.

Η πραγματικότητα μας υποχρεώνει να σεβαστούμε περισσότερο την Ιστορία από τις απόψεις μας οι οποίες παραμένουν φωτογραφίες μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Όπως πρέπει να κάνει η Ευρώπη, έτσι πρέπει να κάνει και η Ελλάδα με την Κύπρο. Να μιλούν περισσότερο με όρους συνόρων και όχι με όρους γεφυρών σε σχέση με αυτήν την Τουρκία. Κρατώντας παράλληλα την ελπίδα οτι η Τουρκία θα εισέλθει κάποια στιγμή στην κοινότητα των πολιτισμένων κρατών, δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι δεν είναι καιρός για παραχωρήσεις και για διαλόγους με ένα κράτος που απειλεί ανοικτά λαούς και εκλεγμένους ηγέτες κρατών που με όλα τους τα κακώς κείμενα, παραμένουν έτη φωτός σε πολιτικό (και όχι μόνο) πολιτισμό από την Τουρκία. Η συμπαράσταση στη Γαλλία από την πλευρά του Ελληνισμού, πρέπει να είναι δεδομένη. Υποστηρίζουμε τη Γαλλία, όταν προστατεύουμε τα συμφέροντά μας απέναντι στην Τουρκία και εμείς οι ίδιοι. Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και όλα τα κράτη της ΕΕ.

Άρθρο του Αλέξανδρου Δρίβα*

*Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι Research Fellow in Hellenic American Leadership Council (HALC)

The post Ο Μακρόν παγίδευσε τον Ερντογάν και τώρα μένει να μην παγιδευτούμε εμείς appeared first on Daily Athens.

Η Τουρκία είναι ήδη ένα νέο ″Ανατολικό Ζήτημα″ όχι μόνο για τη Δύση αλλά ακόμη και για την όψιμη συνέταιρό της, τη Ρωσία.

Κάποιος είπε κάποτε ότι μπορεί μέσα σε δεκαετίες να μη συμβούν σημαντικά πράγματα όμως μέσα σε μέρες, μπορούν να συμβούν ολόκληρες δεκαετίες. Ο ιστορικός ρους αδιαφορεί για τη δική μας ανυπομονησία και προχωρά με τρόπο που γίνεται αντιληπτός μόνο αφού συμβούν γεγονότα τα οποία θα τα βάλουμε στον απαραίτητο προκρούστη του ″αιτίου-αιτιατού″. Η τουρκική πολιτική δεν μπορεί να εξαιρεθεί από αυτήν την ανάλυση και κυρίως, η σχέση που έχει η Δύση με την Τουρκία. Η ιστορία έχει αποδείξει οτι επαναλαμβάνεται κυρίως λόγω της έλλειψης φαντασίας από την οποία πάσχει το ανθρώπινο είδος το οποίο δεν μαθαίνει τα ορθά μαθήματα. Υπήρξε περίοδος κατά την οποία η Δύση αποφάσισε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρά την μεγάλη αξία της δεύτερης. Η εξάρτηση της Δύσης από την Τουρκία τελειώνει και η καλύτερη λύση για να επαναπροσδιοριστούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο μερών, είναι το ΔΝΤ.

 Πώς η Τουρκία κατάφερε να βάλει στην τσέπη τη Δύση;

Η έλλειψη νέων ιδεών στη Δύση οφείλεται κυρίως στη μισού αιώνα μονότονη διπολική εικόνα της διεθνούς πολιτικής. Αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ μια νέα ″αυτοματοποιημένη″ περίοδος έλαβε χώρα. Πρόκειται για την περίοδο που ο Krauthammer ονόμασε ″μονοπολική στιγμή″ για να χαρακτηρίσει την αμερικανική παντοδυναμία που έλαβε τέλος με τις επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Η Τουρκία από τα μέσα της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα, ξεκίνησε τον επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής της πολιτικής καθώς έπαψε να είναι το σύνορο του δυτικού μπλοκ στη μάχη μεταξύ Δύσης και ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ωστόσο, ο οργασμός κρατογενέσων στην περιοχή στα ανατολικά της Τουρκίαςκαι στα βόρεια (Κεντρική Ασία και Καύκασος) έφεραν την Τουρκία στο να διεκδικεί νέους ρόλους και ανανέωσε την αξία της για τη Δύση. Αν συνυπολογίσουμε και τα Βαλκάνια, η Τουρκία μπορούσε να συνομιλεί τόσο με χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, όσο και με χώρες Κεντρικής Ασίας, Καυκάσου και Βαλκανίων. Η Μέση Ανατολή έγινε ο πυρήνας των αμερικανικών σχεδιασμών στην ευρύτερη Ευρασία και η Τουρκία έγινε η χώρα-μοχλός των αμερικανικών συμφερόντων.

Αυτή τη φορά, η Τουρκία κατανόησε πολύ καλά τον κόσμο που αναδυόταν μετά το τέλος της μονοπολικής στιγμής των ΗΠΑ. Σε αντίθεση με τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους όπου διάλεξε λάθος στρατόπεδα, η Άγκυρα κατανόησε οτι ο κόσμος που έφερνε μαζί του ο ιστορικός ρους, ήταν ένας κόσμος στον οποίο η Δύση δεν είχε το μονοπώλιο στην οικονομία, στην τεχνολογία και στην πολιτικο-στρατιωτική ισχύ. Η ταχύτατη ανασυγκρότηση της Ρωσίας σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή άνοδο της Κίνας και της Ινδίας, άλλαξε τα δεδομένα μιας διεθνούς τάξης η οποία ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή. Η τουρκική οικονομία άνθισε και κατέστησε την ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομικά και πληθυσμιακά Τουρκία, σημαντικό κράτος για Ξένες Άμεσες Επενδύσεις. Η Τουρκία κράτησε τον γεωπολιτικό της ρόλο αλλά δεν έμεινε εκεί. Κατάφερε να δεσμεύσει μεγάλες οικονομίες της Δύσης μέσα από επενδύσεις που αυτές έκαναν, λόγω των άφθονων και φθηνών εργατικών χεριών που διέθετε η Άγκυρα.

Η μείωση της ισχύος της Δύσης, η άνοδος της Κίνας και η επανεμφάνιση της Ρωσίας σε συνδυασμό με τις τεράστιες επενδύσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ στην Τουρκία, κατέστησαν την Τουρκία πολύ μεγάλη για να δεχθεί πιέσεις.

Η Δύση και τα λάθη της με την Τουρκία.

Ο όρος Westlessness (έλλειψη Δύσης, μείωση δυτικής επιρροής) έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται ακόμη και σε διεθνή συνέδρια όπως αυτό του Μονάχου. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ ουσιαστικά διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε ″Δύση″ και που φέρει περισσότερο ψυχροπολεμικούς συνειρμούς, δεν είναι συμπαγής. Οι ευρωατλαντικές σχέσεις δεν είναι ρόδινες και μάλιστα εκοπονούνται μελέτες όπως αυτή του The German Marshall Fund με τίτλο ″Together or Alone? Choices and Strategies for Transatlantic Relations for 2021 and Beyond″ προκειμένου να βγουν συμπεράσματα για το αν οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα συνεχίσουν να έχουν κοινή πορεία στη διεθνή πολιτική ή αν η μεταξύ τους απομάκρυνση, συνιστά τη νέα πραγματικότητα. Η διαίρεση αυτή που κυρίως οφείλεται στην ολοένα και πιο ισχυρή βούληση της Γερμανίας να χειραφετηθεί -η υπό την επιρροή της- η ΕΕ από την αμερικανική πολιτική, έγινε φανερή στην Τουρκία η οποία έχει βρει τους τρόπους να ελίσσεται με θαυμαστό τρόπο στον πολυπολικό κόσμο.

Εκτός από την αντικειμενικά σημαντική γεωπολιτική της θέση και την οικονομική της ανάπτυξη, η Τουρκία από το 2012 και μετά, διαδραμάτισε κομβικόρόλο στον πόλεμο της Συρίας. Για να καταφέρει να αναστείλει-ακυρώσει πιθανή δημιουργία κουρδικού μορφώματος στη Βόρεια Συρία, η Άγκυρα έχτισε έναν ακόμη εκβιασμό προς την ΕΕ. Ήταν αυτός που αφορούσε (και αφορά) το προσφυγικό – μεταναστευτικό το οποίο έπληξε κατά τα έτη 2014-2016 την Ευρώπη η οποία ήταν απροετοίμαστη για μια τέτοια κρίση.

Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν οδήγησε τη Γερμανία στο να υιοθετήσει στη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, όλα όσα επιθυμούσε η Τουρκία η οποία ολοκλήρωσε την ομηρία της ΕΕ χτίζοντας μετά το ψευδοπραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, ειδικές σχέσεις με τον βασικό προμηθευτή υδρογονανθράκων της ΕΕ, τη Ρωσία.

Η Δύση δεν έβαλε κανέναν φραγμό στην Τουρκία καθώς πίστευε οτι η Άγκυρα είτε μπλοφάρει, είτε στο τέλος, θα επιστρέψει στη θέση που κατείχε, η οποία δεν ήταν άλλη από ″ακρίτας″ της Δύσης. Ο πολυπολικός κόσμος όμως ευνοεί κράτη-άρπαγες σαν την Τουρκία και η μη ανάγνωση των νέων συνθηκών της διεθνούς πολιτικής εκ μέρους της Δύσης και η έλλειψη ορθής κρίσης απέναντι στις ιδιαιτερότητες του τουρκο-ισλαμισμού, οδήγησαν την Τουρκία στο να νιώθει και να συμπεριφέρεται ως υπερδύναμη.

Η περίσκεψη πάνω από το χυμένο γάλα.

Η Τουρκία εκβιάζει Δύση και Ρωσία σε Λιβύη, Συρία, Ανατολική Μεσόγειο, Λίβανο, Ναγκόρνο Καραμπάχ, ενώ έχει ειδικές σχέσεις με αποσταθεροποιητικές δυνάμεις όπως αυτή που διατηρεί με το Πακιστάν. Οι χώρες του Περσικού Κόλπου ωστόσο, έχουν ήδη δείξει με embargo τουρκικών προϊόντων οτι η Τουρκία έχει γίνει πλέον διεθνής ταραξίας. Ο Καναδάς, επέβαλε embargo όπλων στην Τουρκία η οποία θα έχει για καιρό ημιτελές το πρόγραμμα drones στο οποίο καναδικές εταιρείες, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Ελλάδα και η Κύπρος ζητούν επίμονα από την ΕΕ να πράξει το καθήκον της. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη μια λίστα κυρώσεων που θα είναι επώδυνες για την Τουρκία. Πρόκειται για τον νόμο CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act) ο οποίος περιέχει 12 κυρώσεις από τις οποίες ο πρόεδρος έχει το δικαιώμα να επιλέξει τουλάχιστον 3. Η Γερουσία και η Βουλή των Αντιπροσώπων έχουν έτοιμες τις κυρώσειςγιατους S–400που η Τουρκία όχι μόνο αγόρασε και εγκατέστησε, αλλά και δοκίμασε σε αποτυχημένη δοκιμή στη Μαύρη Θάλασσα.

Η ΕΕ δεν μπορεί ακόμη να πιστέψει πως η Τουρκία είναι οικονομικός εταίρος αλλά ταυτόχρονα, δομική απειλή για την Ευρώπη. Η φάση της άρνησης της πραγματικότητας, διαρκεί πολύ για τη Δύση και κυρίως για την ΕΕ. Η Γερμανία αντιλαμβάνεται ότι η Γαλλία έχει βρει το αντίδοτο στην τουρκική ασυδοσία και ο κακός ανακριτής είναι ο μόνος που μπορεί να ανακρίνει την Τουρκία η οποία οποιοδήποτε σήμα διαλλακτικότητας και αδράνειας το μεταφράζει σε σήμα αδυναμίας. Στο Ναγκόρνο Καραμπάχ η Τουρκία προσπαθεί να δείξει στην ΕΕ πως η ενεργειακή της ασφάλεια που περνά από το Μπακού, περνά και από την Τουρκία.

Το Βερολίνο εξετέθη ανεπανόρθωτα καθώς λίγες ώρες πριν ο Ερντογάν αποφασίσει να στείλει πάλι το Oruc Reis και να δείξει το πώς θέλει να λυθεί το Κυπριακό, η Κυρία Μέρκελ καθησύχαζε τους πάντες λέγοντας οτι ο Ερντογάν λέει άλλα πράγματα δημόσια και σε εκείνη φαίνεται πολύ διαλλακτικός. Τι θα γίνει όμως με την Τουρκία;

Οι κυρώσεις που ζητούν Ελλάδα και Κύπρος είναι για τους Ευρωπαίους υπερβολικές. Δυστυχώς οι Έλληνες και οι Κύπριοι ζούμε σε άλλο σύμπαν, ετεροχρονισμένο. Οι Ευρωπαϊοι θα καταλάβουν πολύ αργά αυτά που εμείς ήδη ζούμε σε σχέση με τους Τούρκους. Η άρνηση πραγματικότητας είναι ακόμη η άμυνα της Δύσης μπροστά στα τεράστια λάθη που έχει κάνει απέναντι στην Τουρκία. Η Τουρκία δεν πρέπει να ξεγλιστρήσει από τη Δύση, αυτό πιστεύουν οι πάντες σε Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον. Η διαφορά τους έγκειται στον τρόπο με τον οποίον η Τουρκία θα ακολουθήσει το δυτικό άρμα. Οι κυρώσεις είναι σίγουρο θα καταστρέψουν την τουρκική οικονομία και αυτό θα έχει άμεσες συνέπειες στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας καθώς ήδη η τουρκική κοινωνία βράζει λόγω της οικονομικής κρίσης που φαίνεται οτι θα είναι πολύ σοβαρή στη γειτονική χώρα.

Αν όμως η Τουρκία μπορέσει να δανειστεί από άλλες χώρες; Όπως η Κίνα; Το ΔΝΤ εξασφαλίζει στη Δύση ότι γύρω από την Τουρκία θα αχνοφαίνεται μια ταινία που θα αναγράφει ″Work in Progress″ και μια πιο φιλική προς τη Δύση κυβέρνηση, θα επαναφέρει τη χώρα όχι μόνο σε τροχιά ανάπτυξης, αλλά και στο ξερίζωμα αυτού που ο ιστορικός του μέλλοντος θα ονομάσει ″ερντογανισμό″.

Ο δανεισμός από το ΔΝΤ έχει συγκεκριμένες ρήτρες για το πώς και από πού μπορεί μια χώρα να δανειστεί. Το ΔΝΤ δεν είναι μόνο ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε στο Μπρέτον Γουντς. Είναι ένας οργανισμός ο οποίος ακολουθεί και γεωπολιτικά κριτήρα, όπως έχουν αποδείξει αρκετές μελέτες. Έτσι θα πετύχει η Δύση την διατήρηση της Τουρκίας στη Δύση, χωρίς όμως, τους τουρκικούς μεγαλοϊδεατισμούς. Η Τουρκία είναι ήδη ένα νέο ″Ανατολικό Ζήτημα″ όχι μόνο για τη Δύση αλλά ακόμη και για την όψιμη συνέταιρό της, τη Ρωσία. Ο Λαβρόφ μέρες πριν τόνισε πως ″έχουμε στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία αλλά όχι στρατηγική συμμαχία″. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν οι κυρώσεις που θα επιβληθούν θα οδηγήσουν σε πολιτική κρίση την Τουρκία και σε περαιτέρω οικονομική δυσπραγία που θα την οδηγήσει στο ΔΝΤ ή αν οι οίκοι αξιολόγησης υποκαταστήσουν τις κυρώσεις προκαλώντας σταδιακά έναν επενδυτικό πανικό στην Τουρκία που θα προκαλέσει μεγαλύτερη φυγή κεφαλαίων.

Άρθρο του Αλέξανδρου Θ. Δρίβα

Διεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Γιατί η οριστική λύση που θα προκρίνει η Δύση για την Τουρκία είναι το ΔΝΤ appeared first on Daily Athens.