Το εξώφυλλο αναδημοσίευσε στο Twitter του, ο δημοσιογράφος Λούις Φίσμαν, ο οποίος εργάζεται στις χώρες της Μέσης Ανατολής, γράφοντας: «Σεβασμός: Η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ -της οποίας οι αναγνώστες επίσης στέλνουν τα παιδιά τους να πολεμήσουν στους πολέμους του Ισραήλ- δημοσιεύει τα ονόματα και τι φωτογραφίες των Παλαιστίνιων παιδιών που σκοτώθηκαν από το Ισραήλ στη Γάζα. 67 παιδιά σκοτώθηκαν στη Γάζα, αυτό είναι το τίμημα του πολέμου”. Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί».

The post Χααρέτζ: Η ισραηλινή εφημερίδα βγήκε με τα 67 παιδιά που σκοτώθηκαν στη Γάζα appeared first on Daily Athens.

Στη σχετική ανακοίνωση υποδηλώνονται ουσιαστικά ως αιτίες αναστολής κυκλοφορίας της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», το μονοπώλιο στη διανομή του Τύπου, καθώς και ο έλεγχός της από συγκεκριμένα συμφέροντα.

Αναλυτικά, στην ανακοίνωση αναφέρεται πως «η μονοπωλιακή κατάσταση στον χώρο της διανομής του Τύπου και ο έλεγχός της από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, που σταθερά αναπτύσσουν καθεστωτικές πρακτικές, δεν ευνοούν σε καμία περίπτωση τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και την ανάπτυξη επιχειρηματικών κινήσεων στο χώρο του εντύπου Τύπου, καθώς και την ενίσχυση της ελευθεροτυπίας».

Παράλληλα, ανακοινώνεται πως ο όμιλος μπαίνει δυναμικά στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, καθώς γίνεται λόγος για «την έναρξη, στο αμέσως προσεχές διάστημα, του site imerisia.gr, την online “Ημερησία”, ενός εκ των πλέον ιστορικών οικονομικοπολιτικών τίτλων στην Ελλάδα».

The post Τίτλοι τέλους για το «Έθνος της Κυριακής» appeared first on Daily Athens.

Την κήρυξη πολέμου από τους Ιταλούς το 1940 οι Αθηναίοι την έμαθαν αργά το πρωί της 28ης Οκτωβρίου με τα έκτακτα παραρτήματα των εφημερίδων. Μέχρι εκείνη την ώρα την είδηση διέδιδαν από στόμα σε στόμα, όσοι είχαν ραδιόφωνο στο σπίτι τους και είχαν ακούσει το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν. Τώρα ξεσπά πόλεμος στην πιο απομακρυσμένη χώρα και μέσα στο πεντάλεπτο έχουμε και τις πρώτες φωτογραφίες.

Το τι είχε συμβεί ξημέρωμα της 17ης Νοεμβρίου 1973 στο Πολυτεχνείο, έγινε γνωστό (και όχι με όλες τους τις λεπτομέρειες αφού υπήρχε η λογοκρισία) το πρωί. Αρκετές ώρες δηλαδή αργότερα. Τώρα, πλέον, μαθαίνουμε τα πάντα μέσα σε ελάχιστο χρόνο και, μάλιστα, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Όταν κερδίζεις κάτι, όμως, συνήθως χάνεις κάτι άλλο. Έτσι, για την ισορροπία του πράγματος. Κάπως έτσι και στην εξέλιξη του Τύπου κερδίσαμε σε αμεσότητα και ταχύτητα, χάσαμε όλη αυτή την ιεροτελεστία του να διαβάζεις την εφημερίδα σου, να λερώνεις τα δάχτυλά σου με το μελάνι, να μυρίζεις το χαρτί.

Από τις εφημερίδες στο διαδίκτυο, ως δημοσιογράφος

Θυμάμαι ακόμα, και πιθανότατα δεν θα ξεχάσω πότε μου, την ημέρα που πριν από αρκετά χρόνια μπήκα ως δόκιμος δημοσιογράφος στα γραφεία της «Απογευματινής» στην οδό Φειδίου στο κέντρο της Αθήνας. Ψαρωμένος πιτσιρικάς, ανάμεσα σε «ιερά τέρατα» του χώρου.

Θυμάμαι, ακόμα, πως κάποιοι από τους… παλιούς δεν χρησιμοποιούσαν καν υπολογιστή για να γράφουν τα κείμενά τους. Χειρόγραφα τα έδιναν. Πολιτισμικό σοκ. Τα κείμενα έφευγαν με τη βοήθεια του κλητήρα, του Μητσάρα, για να πάνε στην ύλη, ώστε εκεί να στηθούν υποτυπωδώς πάνω στη σελίδα, να μπουν τίτλοι, υπότιτλοι κλπ κλπ. Από εκεί, πάλι ο Μητσάρας, να τα μεταφέρει στο ατελιέ, στην διόρθωση, να φτιαχτεί ένα προσχέδιο και στη συνέχεια πάλι ο Μητσάρας, να το πάει στον αρχισυντάκτη για τον πρώτο έλεγχο και στον διευθυντή σύνταξης για το τελικό «οκ», πριν μια- μια σελίδα φύγει για το πιεστήριο.

Αν στο μεταξύ υπήρχε εξέλιξη στο θέμα, ο δημοσιογράφος ενημέρωνε αρμοδίως, έγραφε το νέο κείμενο και μετά την πλήρωνε ο… Μητσάρας που έπρεπε να κάνει όλη τη διαδικασία από την αρχή! Και όλα αυτά για να φτάσει η είδηση στα δικά σας χέρια το επόμενο πρωί. Ακόμα πιο παλιά, ο τότε «Μητσάρας» είχε ακόμα περισσότερη δουλειά και τρεχάλα πάνω- κάτω στους ορόφους.

Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης ο Τύπος (ή για να το θέσω καλύτερα η φούσκα που είχε αναπτυχθεί γύρω από αυτόν) δέχθηκε ισχυρό πλήγμα. Πολλά «μαγαζιά», έκλεισαν, πολλοί συνάδελφοι έμειναν χωρίς δουλειά. Και κάπου εκεί έπρεπε να παρθεί η μεγάλη απόφαση: «συνεχίζω σε εφημερίδες που παλεύουν για την επιβίωσή τους ή συνεχίζω στο ξένο -ως προς την φιλοσοφία- διαδίκτυο»; Οι ανάγκες μεγάλες, οπότε… διαδίκτυο. Και εκεί έρχεται το δεύτερο μεγάλο πολιτισμικό σοκ.

Γράφω το πρώτο κείμενο, το ελέγχει ο αρχισυντάκτης μου και το δημοσιεύει. Τι; Έτσι; Ο Μητσάρας που είναι; Τον έψαχνα για καιρό. Όσο καιρό μου πήρε να συνειδητοποιήσω πως πλέον δεν χρειάζονται τρεις με τέσσερις συσκέψεις για να αποφασίσουμε αν και πως θα δημοσιεύσουμε κάτι. Μια δημοσίευση συμπληρώνεται με επιπλέον στοιχεία ή αναιρούνται κάποια άλλα, με μια νέα δημοσίευση που ακολουθεί στα επόμενα λεπτά. Στο μεταξύ, όμως, ο αναγνώστης έχει ήδη μάθει τι έχει γίνει. Στις εφημερίδες -τις περισσότερες φορές- ο χρόνος ήταν σύμμαχος. Στο διαδίκτυο ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Συμβαίνει κάτι και πρέπει να το έχεις έτοιμο… πριν από πέντε λεπτά!

Από τις εφημερίδες στο διαδίκτυο, ως αναγνώστης

Κάποτε ένας αρχισυντάκτης μου, είχε πει πως όταν γράφουμε ή όταν προσπαθούμε να σκεφτούμε σαν δημοσιογράφοι θα πρέπει να το κάνουμε με τρόπο που να είμαστε σίγουροι πως μας καταλαβαίνει και μια γιαγιά με δυσκολίες αντίληψης σε κάποιο απομακρυσμένο ορεινό χωριό.

Προσωπικά, βλέπω πως όλη αυτή η τεράστια αλλαγή είχε επιπτώσεις στις ζωές μας από τους ανθρώπους γύρω μου. Τρανό παράδειγμα, ας πούμε, ο πατέρας μου. Κάθε πρωί, σηκωνόταν, ντυνόταν, πήγαινε στο ψιλικατζίδικο και έπαιρνε την αθλητική εφημερίδα για να μάθει τα νέα της αγαπημένης του ομάδας. Την αγόραζε, επέστρεφε στο σπίτι, έφτιαχνε τον καφέ του και την διάβαζε με θρησκευτική ευλάβεια. Κανείς δεν έπρεπε να τον ενοχλήσει εκείνη την ώρα.

Όταν του είπα πως πλέον δεν χρειάζεται να το κάνει αυτό, αλλά μπορεί να βλέπει όλα τα πρωτοσέλιδα από το τάμπλετ και στη συνέχεια να διαβάζει όλα τα νέα, όχι τα χθεσινά αλλά και όσα έχουν συμβεί πριν από μερικά λεπτά, με κοίταξε με αυστηρό ύφος σα να μου έλεγε: «ορίστε, τον μεγάλωσα, τον σπούδασα για να φτάσει κοτζάμ μαντράχαλος να με κοροϊδεύει». Όταν το έκανε για πρώτη φορά άλλαξε η ζωή του. Τώρα, πλέον, σηκώνεται, φτιάχνει τον καφέ του, ανοίγει το τάμπλετ του και νιώθει σαν τον μεγαλομέτοχο της ομάδας που έχει άμεση ενημέρωση για τα πάντα.

Το ίδιο ισχύει και για εμένα ως αναγνώστη (που όμως δεν μπορεί να αποτινάξει την δημοσιογραφική ταυτότητα από πάνω του). Η «μάχη» ανάμεσα στα δυο μέσα είναι άνιση. Η αμεσότητα πάντα θα κερδίζει την ανάλυση η οποία από τη φύση της έπεται. Και αυτό είναι μια αδιαμφησβήτητη αλήθεια. Σκληρή, όπως κάθε αλήθεια. Τα νούμερα και η τάση μέσα στην κοινωνία, ωστόσο, το αποδεικνύουν.

Όταν το αγαπημένο σου site το οποίο έχεις και ως application στο κινητό σου, σε ενημερώνει με ειδοποίηση για ένα έκτακτο γεγονός που έγινε πριν από ελάχιστα λεπτά, το… «ματσάκι» έχει λήξει με γκολ από τα αποδυτήρια.

Αξιοπιστία vs ψεύτικων ειδήσεων

Όπως ήδη έχει αναφερθεί, όταν κερδίζεις κάπου χάνεις κάπου αλλού, έτσι για την ισορροπία του πράγματος. Το διαδίκτυο πάσχει από την «παιδική ασθένεια» των fake news. Η ταχύτητα, ο… υπερβάλοντας ζήλος ή απλά η κακή πληροφόρηση καμία φορά οδηγούν σε γκάφες και σφάλματα. Δύσκολα κάτι τέτοιο το συναντάς στις εφημερίδες.

Τα μεγάλα εγχώρια ειδησεογραφικά site προσπαθούν να το καταπολεμήσουν. Την «πιάτσα», ωστόσο, χαλάνε εκείνοι που ζουν από τα fake news και βγάζουν κακό όνομα σε όλους τους υπόλοιπους. Αν (και ας μείνει μεταξύ μας), σε αυτό ευθυνόμαστε και εμείς οι αναγνώστες που τους επιβραβεύουμε με τα «κλικ» μας. Τα πάντα τελικά είναι στο χέρι μας. Ή μάλλον στο… ποντίκι μας. Σε αυτή τη νέα εποχή δεν πρέπει να προσαρμοστούν μόνο τα Μέσα.

Πάντως, αξίζει να πούμε, πως και οι εφημερίδες δεν είναι αθώες του αίματος. Ας μην ξεχνάμε πως οι αναγνώστες μιας συγκεκριμένης Αθηναϊκής εφημερίδας την επόμενη του τορπιλισμού της Έλλης από τους Ιταλούς τον Δεκαπενταύγουστο του 1940 είχαν «μάθει» πως όλα είχαν πάει καλά και ο εορτασμός στην Τήνο έγινε σε κλίμα κατάνυξης, καθώς ο δημοσιογράφος είχε επιλέξει να κάνει διακοπές αφού κάθε χρόνο στη γιορτή της Παναγίας τα ίδια και τα ίδια έκαναν!

Ή στο πολύ πιο πρόσφατο 2009 όταν τρεις μεγάλες σε κυκλοφορία κυριακάτικες εφημερίδες έγραψαν για τη συνάντηση «με χαμόγελα αλλά και ψυχρότητα» που είχαν Καραμανλής και Ερντογάν. Το μοναδικό πρόβλημα σε εκείνη την ιστορία είναι πως αυτή ήταν μια συνάντηση που… δεν έγινε ποτέ καθώς ο «Σουλτάνος» την τελευταία στιγμή είχε ακυρώσει την επίσκεψή του στη χώρα μας. Οι εφημερίδες της Κυριακής, βλέπετε, «κλείνουν» την ύλη τους το αργότερο νωρίς το μεσημέρι του Σαββάτου και αυτό μόνο για έκτακτα γεγονότα. Η συνάντηση των δυο ηγετών θα γινόταν το απόγευμα εκείνης της ημέρας, οπότε κάποιοι σκέφτηκαν να έχουν και μια πιο… «φρέσκια» είδηση, ωστόσο, όλα πήγαν στραβά.

Γράφει

The post Το δύσκολο πέρασμα από την εποχή των εφημερίδων σε αυτή του διαδικτύου appeared first on Daily Athens.

Ένα από τα πιο συζητημένα κομμάτια της είναι το σημείο που αναφέρεται στους εχθρούς της και λέει πως τους γνώριζε πολύ καλά γιατί τους μισούς τους είχε απολύσει από την Ελευθεροτυπία γιατί της «έσπαγαν τα αρχ@@@α».

Είναι η πρώτη φορά που η Μάνια Τεγοπούλου μιλάει δημόσια για την Ελευθεροτυπία και το κλείσιμό της και αν κρίνουμε από αυτά που είπε, ίσως καλά έκανε και σιωπούσε τόσα χρόνια.

Απόσπασμα της συνέντευξης

– Κυρία Τεγοπούλου θυμάστε πότε βγήκε το τελευταίο φύλλο της Ελευθεροτυπίας; Πότε κυκλοφόρησε.

– 22 Δεκεμβρίου του 2011

– Ήταν κάτι που εσείς επιθυμούσατε ή το θέλανε οι δημοσιογράφοι;

-Ήταν κάτι που είχα ζητήσει. Να κλείσει η εφημερίδα πολλούς μήνες πριν. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει. Είχε προβλήματα. Είχαν έρθει εδώ, οι διευθυντές, σπίτι μου, τους είχα πει πρέπει να κλείσει. Είχαν έρθει και οι συνδικαλιστές, σπίτι μου, ήταν ο εκπρόσωπος των συντακτών, και τους είπα, αυτό- πρέπει να κλείσει. Πρέπει να έγινε αρχές Οκτώβρη ή λίγο μετά, όταν αρνήθηκε το δάνειο ο κύριος Κωστόπουλος της Alpha Bank. Και αυτοί είπαν όχι, θα βάλουμε πλάτη.

– Υπάρχει όμως μια πληροφορία ότι τους είπατε, να ξεκινήσουν ξανά τα φύλλα μετά τις 20 Ιανουαρίου του ’12 και ό,τι εισπράτετε από το Πρακτορείο και από τις διαφημίσεις, κάτι το οποίο συμβαίνει τώρα στα Νέα και στο Βήμα, να αποδίδεται στους δημοσιογράφους, και ρώτησαν τότε, πότε ακριβώς θα μπαίνει ο μισθός μας;

– Ναι. Πριν από αυτό όμως, το οποίο είναι πολύ σημαντικό, διότι η Ελευθεροτυπία δεν ήτανε μόνο ένας τίτλος, η Ελευθερία είχε και το πιεστήριο. Και είχα πει να δουλέψει το πιεστήριο, γιατί υπήρχαν συμβόλαια με τη Χρυσή Ευκαιρία, τα οποία συμβόλαια δεν επέτρεπαν να φύγει η Χρυσή Ευκαιρία και να πάει να τυπωθεί στην Ίριδα, όπως τελικά έγινε. Θα έπρεπε να τυπώνεται και να πληρώνει κανονικά την Ελευθεροτυπία μέχρι τέλη του 2012. Ήταν μέσα στο συμβόλαιο. Και είπα δουλέψτε το πιεστήριο και παίρνετε τα λεφτά εσείς. Έπεται αυτό που λέτε εσείς, γιατί πήγα να μπω στο άρθρο 99 αλλά δεν κατάλαβε κανένας ότι έκλεισε η τράπεζα την Ελευθεροτυπία. Θεώρησαν όλοι ότι την έκλεισα εγώ. Βεβαίως είχα πει να ξαναδουλέψει και να παίρνουν τα λεφτά για να δω, αν θα τα καταφέρουν, να παίρνουν τα λεφτά, αφού έτσι και αλλιώς οι επιχειρήσεις πηγαίνανε κατά διαόλου. Του Τύπου οι επιχειρήσεις. Και οι υπόλοιπες που δεν με ενδιέφεραν, έτσι κι αλλιώς.

– Σας λείπει;

– Όχι. Δεν ήταν δικό μου δημιούργημα. Δεν μου λείπει αλλά δεν θα την έκλεινα. Την περιουσία μου έχασα. Αν μου λείπει η περιουσία μου με ρωτάτε; Τι να σας απαντήσω. Εσάς σας λείπει η περιουσία που είχατε ή δεν είχατε;

– Έχετε καιρόν να πάτε στο κτήριο της οδού Μίνωος;

– Έχω να πάω από το 2012.

– Δεν ξαναπήγατε;

– Όχι. Πήγα ένα βράδυ που είχε κοπεί το ρεύμα, ήταν λίγο πριν βγει η number two Ελευθεροτυπία. Τέλου του ’12 πρέπει να ήταν, όταν ο Παναγόπουλος έφτιαχνε την νέα μαζί με τον Οικονομόπουλο, με τη δική μου άδεια φυσικά, δεν το συζητώ. {…}

– Πιστεύετε ότι με το κλείσιμο της εφημερίδας αποκτήσατε εχθρούς, από το δημοσιογραφικό μέρος που δούλευε σε σας;

– Όχι, είχα αποκτήσει ήδη.

– Τους ξέρατε;

– Πολύ καλά. Τους μισούς τους είχα απολύσει. Κάποιος έχει βγάλει και βιβλίο τώρα τελευταία. Και τον θείο μου απέλυσα.

– Αυτό σημαίνει δύναμη, εκ μέρους σας ή όσφρηση του μέλλοντος να συμβεί;

– Αυτό σημαίνει ότι μου έσπαγαν τα αρχίδια.

– Έχετε σκεφτεί τι οφείλει η Α.Ε., μπαίνοντας στο νόμο 99;

– Ναι.

– Πόσα;

– Οι υποχρεώσεις προς τις τράπεζες ήταν 50 εκατ. ευρώ, πολύ λιγότερες απ’ όσες είχαν άλλα ΜΜΕ, ο ΔΟΛ και ο Πήγασος π.χ. Οι αποζημιώσεις και οι μισθοί των εργαζομένων έφθαναν τα 35 εκατ. Ευρώ. Η μόνη πιθανότητα που υπήρχε για να πάρουν οι εργαζόμενοι αυτά τα ποσά ήταν μέσα από την ένταξη στο άρθρο 99 και την συνέχεια της λειτουργίας. Με την πτώχευση και το κλείσιμο των εφημερίδων αυτά τα ποσά τα χάσανε. Το άρθρο 99 προστάτευε τα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι των τραπεζών. Οι τράπεζες θα την πατούσαν.

– Άρα προηγούνται οι υπάλληλοι και μετά οι τράπεζες.

– Ναι τότε. Αλλά τώρα έχουν αλλάξει οι νόμοι. Μιλάμε για πράγματα που είναι αλλιώτικα. Τώρα προηγείται το κράτος. Είναι μεσαιωνικό πλέον. Το κράτος μόνο παίρνει δεν δίνει.

– Είναι αυτά που γράψατε στα δύο άρθρα, μια στα Νέα και μία στο Βήμα;

– Ναι. Το πρώτο που έγραψα ήτανε μια δοκιμή που έκανα για να δω κατά πόσο ο Ψυχάρης θα βάλει αυτό που θα του στείλω. Το έβαλε αμέσως στα Νέα.

– Ναι το έβαλε. Ναι αλλά εσείς ξέρετε τι θα πει αυτή η φράση;

– Όχι.

– Τι έγινε με τον Φυντανίδη και σας είχε σε στόχο όλες τις συνεντεύξεις που έδινε; Ο διάλογος, λέει, έγινε στο διάδρομο της Ελευθεροτυπίας, την επομένη της κηδείας του πατέρα σας.

– Δεν έγινε την επομένη της κηδείας του πατέρα μου. Ο πατέρας μου πέθανε 29 Νοέμβρη του 2006. Ο Φυντανίδης παραιτήθηκε τον Μάιο του 2007.

– Είναι αλήθεια ότι ο πατέρας σας είχε πει ότι πρέπει να αλλάξει η διεύθυνση από τα χέρια του Φυντανίδη προτού πεθάνει;

– Είναι μεγάλη ιστορία, αυτή, διότι ο πατέρας μου ήθελε να του πει ότι δεν μπορεί να παίρνει 55.000-60.000 ευρώ το μήνα. Το νούμερο αυτό του το είπα εγώ. Μου λέει να τον πάρω τώρα. Δεν είναι δυνατόν του λέω, δεν θα τον πάρεις τώρα θα τον πάρεις το Σάββατο γιατί εγώ έχω μια δουλειά και θα μου την χαλάσεις. Μου λέει εντάξει, το Σάββατο θα τον φωνάξω. Την Τρίτη έγινε η κουβέντα και ο πατέρας μου πέθανε την Τετάρτη. Που να τον φωνάξει να του πει ότι παίρνεις 55.000; Όχι μόνο ο Φυντανίδης όμως. Όλοι αυξάνανε μόνοι τους το μισθό τους. Δεν ήταν η μοναδική περίπτωση. Οπότε πάει αυτό χάθηκε, οπότε λέω πως θα πολεμήσω τον Φυντανίδη; Περνάει Γενάρης, Φλεβάρης και μετά ο Φυντανίδης δίνει για εγγύηση στη Millennium Bank το μισθό του, που δεν ήταν μισθός, τα έβαζε σε μια εταιρεία γιατί αυτός ήταν συνταξιούχος. Έπαιρνε δηλαδή και δύο τρία χιλιάρικα από το ταμείο. Και τα 55 τα έβαζε σε εταιρεία. Και δεν πλήρωνε ούτε φόρους πάνω σε αυτό. Και τα δεσμεύει κιόλας γιατί είχε δάνειο στη Millennium. Οπότε εκεί άδραξα την ευκαιρία και όπως έφευγε από το γραφείο του και την αίθουσα συσκέψεων, που ήταν στον δεύτερο όροφο, φορούσε μάλιστα ένα παλτό μαύρο σαν 1925 και του λέω κύριε Φυντανίδη να σας πω κάτι; Ήμουν με τον Θανάση, τον θείο μου, και τον φώναξα και του λέω πρέπει να μειώσετε τον μισθό σας. Μου λέει και λέει και στον Θανάση που ήταν εκεί, να τον μειώσω, πόσο να τον κάνω, να τον μειώσω 10.000; Του λέει ο Θανάσης κάτω από το μισό. Ο Φυντανίδης χλωμιάζει. Το μισό του 55 δεν είναι και λίγα λεφτά το μήνα. Και μετά είπε, εντάξει τότε θα φύγω. Όμως επειδή κλείνω τα 75 θα το ανακοινώσω εγώ μετά τα γενέθλιά μου –είπε. Και έτσι το ανακοίνωσε το Μάϊο.

– Όταν κόπηκε το παραδάκι αποκτήσατε και άλλους καινούργιους εχθρούς; Έκφραση του Χριστιανόπουλου «το παραδάκι».

– Δεν απέκτησα εχθρούς. Δεν είχα πλέον φίλους.

– Ακόμη και τώρα;

– Βεβαίως.

– Σας έμαθε πολλά πράγματα το κλείσιμο της εφημερίδας;

– Απολύτως τίποτα.

– Τα ξέρατε και πριν.

– Ναι {…}

– Τα σαιτ σας, τα μαίηλς της Ελευθεροτυπίας, έχουν πάψει, δεν υπάρχουν;

– Έχει παύσει το σάιτ εδώ και χρόνια. Από τότε που έκλεισε. Μετά την Ελευθεροτυπία νούμερο δύο.

– Σκέφτεστε κάτι για την Ελευθεροτυπία ή είστε αναγνώστης άλλων φύλλων που αγοράζετε στο περίπτερο;

– Δεν είμαι αναγνώστης πια γιατί δεν μπορώ να διαβάσω τίποτα. Αγοράζω που και που το Βήμα και τα Νέα, την Καθημερινή δεν τολμώ να την αγγίξω. {…}

– Σκεφτόσαστε να γράψετε βιογραφία;

– Δεν ξέρω να γράφω.

– Να τα υπαγορεύσετε τουλάχιστον.

– Όχι. Σκέφτομαι να γράψω ένα αστυνομικό.

– Όπου θα περιέχονται όλα αυτά.

– Ναι. Αλλά δεν ξέρω να γράφω. Το σκέφτομαι. Μόνο που το σκέφτομαι δεν φτάνει.

– Αυτή είναι η πρώτη φορά που μιλάτε μετά το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας;

– Είναι η πρώτη φορά που μιλάω γενικότερα. Δεν έχω μιλήσει ποτέ σε κανέναν.

Πηγή: lifo.gr

The post Μάνια Τεγοπούλου: Τους απέλυσα από την Ελευθεροτυπία γιατί μου έσπαγαν τα αρχί@@α appeared first on Daily Athens.