Οι πολλές ζωές του Hugh Hefner

-

Υπάρχουν δύο ειδών φωτογραφίες με τον Hefner. Η μία είναι εκείνες που γράφει ή ετοιμάζεται να γράψει μπροστά από μια γραφομηχανή, η οποία μπορεί να βρίσκεται στα πιο πιθανά και απίθανα μέρη.

Η δεύτερη περιλαμβάνει όλες εκείνες τις φωτογραφίες που έχει απαθανατιστεί να φοράει λαχουρένια πουκάμισα -στην αρχή- ή την κόκκινη ρόμπα -στη συνέχεια- και να αγκαλιάζει «λαγουδάκια». Λογικά, αυτές είναι εκείνες που σου έρχονται κατευθείαν στο μυαλό όταν ακούς το όνομά του. Οι πρώτες είναι που ξενίζουν.

Μιλώντας για τον Hefner, με αφορμές όπως σημερινή, και προσπαθώντας να στριμώξουμε μάταια σε πέντε-έξι παραγράφους το αποτύπωμα που άφησε στον κόσμο δημιουργώντας από το τίποτα το πιο γνωστό ανδρικό brand στον πλανήτη, συνήθως λησμονούμε ότι ο Hefner ήταν ένας παλιάς κοπής εκδότης. Σε αντίθεση με τι συμβαίνει τώρα και με το ποια είναι η κυρίαρχη εικόνα του Έλληνα εκδότη (κάποιος μεγαλοεπιχειρηματίας που παρεμπιπτόντως θα «τρέχει» και ένα όμιλο με μίντια), τα χρόνια εκείνα το μοναδικό εργαλείο ενός εκδότη για να ασκήσει επιρροή ήταν όντως η γραφομηχανή του.

Στο job description της θέσης, πέρα από το να πληρώνει στην ώρα τους μισθούς, περιλαμβάνεται και το πάθος με το γράψιμο καθώς και οι εξαιρετικές ικανότητες να πείθεις τους αναγνώστες με τις ιδέες σου. Όσο και αν φαίνεται ακόμα πιο παράξενο, την εποχή που η Μέριλiν Μονρόε κουνούσε χαιρετούσε με χάρη μέσα από το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους τους αδηφάγους άνδρες αναγνώστες, η πρόσβαση του δημόσιο λόγο, το βήμα που σου δινόταν για να εκφραστείς αντιμετωπιζόταν με ευθύνη. Όφειλες να έχεις ιδέες πειστικές και καινοτόμες.

Και ο Hugh Hefner ήταν από τους πιο χαρισματικούς εκδότες που γνώρισε αυτός ο πλανήτης.

Έχω προσπαθεί πολλές να φανταστώ τη σκηνή: τυπικό αμερικανικό σπίτι στα προάστια, από αυτά που έκρυβαν τα βουβά ναυάγια για το οποία έγραφε ο Κάρβερ. Η φλοράλ ταπετσαρία, τα παστέλ χρώματα, η κερασόπιτα στην κουζίνα, η προσευχή πριν το φαγητό. Αυτή η μόνιμη καρτ ποστάλ οικογενειακής ευτυχίας και μεταπολεμικής αισιοδοξίας και κάπου κρυμμένο, κάτω από το στρώμα ενός εφηβικού κρεβατιού, το πρώτο τεύχος του Playboy με την Μέριλιν.

Ο Hefner άνοιξε συζήτηση για όσα η κοινωνία τότε αρνιόταν πεισματικά να δει και με αντίτιμο 50 cents και όχημα τη γυναικεία ομορφιά σε όλες τις εκφάνσεις της έφερνε τα αμερικανικά νοικοκυριά μούρη με μούρη με όσα αρνιόνταν πεισματικά: σεξουαλική απελευθέρωση, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, την πρωτοπορία στις τέχνες. Ουσιαστικά οραματίστηκε τα ντιλεριακά 60s, περίπου μια δεκαετία πριν έρθουν. Το κυριότερο: στάθηκε απέναντι στη ματσίλα και δημιούργησε την ταυτότητα του ενός διαφορετικού άνδρα. Ενός διαφορετικού λευκού, straight άνδρα θα σημείωνε κάποιος. Μπορεί αυτό να μην απέχει από τη αλήθεια, αλλά ο Hugh μίλησε για μειονότητες, ΛΑΟΤΚΙ ζητήματα και για στιγματισμένες ταυτότητες όταν οι πολλοί δεν είχαν ιδέα.

Ο Hefner ήταν υπέρμαχος των δικαιωμάτων και των κοινωνικών ελευθεριών, μαχητής της ελευθερίας του λόγου, αλλά πίστευε στον ατομικό ακτιβισμό και όχι στη συλλογική δράση. Αυτός ήταν ο λόγος που ποτέ δεν είδε με καλό μάτι τους hippies καθώς και πολλές άλλες ριζοσπαστικές συλλογικότητες των 60s με τις οποίες μοιραζόταν την ίδια ατζέντα. Αυτός ήταν και ο λόγος που το Playboy έχασε το στοίχημα της χειραφέτησης -ακόμα και αν αυτό ήταν ένα στοίχημα το οποίο ουδέποτε έθεσε ο ίδιος ο Hefner, μένοντας πιστός σε ένα liberal αξιακό σύστημα και φυσικά στην εδραίωση της “μπίζνας” του Playboy.

Μέσα σε μια 20ετία, χονδρικά μέχρι τα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του ‘70, ο Hefner δημιούργησε όχι απλώς ένα ρωμαλέο και θαρραλέο έντυπο που αγαπούσε με το ίδιο πάθος η υψηλή διανόηση και η εργατική τάξη, αλλά ένα brand με ξεκάθαρη τοποθέτηση μέσα στην κοινωνία.

Εκεί περίπου εντοπίζεται η αρχή του καθοδικού σπιράλ στην πορεία του Hefner, το σημείο όπου το φρενήρες τρενάκι στο οποίο είχε ανέβει ριχνόταν με εκκωφαντική ορμή στην κατηφόρα. Ο Hef. κόντευε πλέον τα 50 και είχε αποδεχθεί ότι η επιθυμία του για περισσότερο σεξ με όλο και περισσότερα μοντέλα ήταν το μοναδικό κίνητρο που τον κρατούσε στο παιχνίδι. Είναι κακό να αγαπάς το πολύ σεξ;

Φυσικά και όχι.

Ο Hefner δόθηκε σε αυτό και στο φαραωνικό δεύτερο Mansion, που έμοιαζε με amusement park ενηλίκων. Αναπόφευκτα το Playboy στρογγύλεψε. Ο άνθρωπος που είχε υπογράψει πριν μερικά χρόνια μια σειρά δοκιμίων με τίτλο «Τhe Playboy Philosophy», συνολικής έκτασης πάνω από 300 σελίδες, αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει στην άκρη το μοναδικό του όπλο, τη γραφομηχανή.

Αν και απεχθάνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό και να κάνω μια αυθαίρετη (;) σύνδεση: Όταν τα σκληρά ναρκωτικά άρχισαν να διαχέονται οργανωμένα στο πιο μαχητικά κομμάτια της αμερικανικής κοινωνίας ώστε να εκφυλιστούν αγώνες και διεκδικήσεις, την ίδια εποχή ο Hef αποφασίζει τυχαία (;) να αλλάξει τη ρότα του περιοδικού. Μάλλον δεν κρύβεται κάποια συνωμοσία. Απλώς, ο Hefner είχε το ταλέντο να διαισθάνεται έγκαιρα προς τα πού πάει το πράγμα.

Ο ρόλος του με τα χρόνια περιορίστηκε σε εκείνον του γενναιόδωρου οικοδεσπότη με τη ρόμπα που όλοι λάτρευαν να μισούν. Κανείς δεν αρνιόταν την πρόσκλησή του, αλλά και κανείς δεν ήθελε πολλά με ένα τύπου που είχε φτάσει τα 70 κυκλοφορούσε με πιτζάμες και τον τάιζαν τρυφερά στο στόμα bunnies που ξεχείλισαν σιλικόνη και ζούσε σε ένα σπίτι που όλο και περισσότερο έμοιαζε με κακοβαλμένα σκηνικά ταινίας πορνό.

Το διεισδυτικό βλέμμα είχε υποχωρήσει και έδωσε τη θέση του σε ένα μόνιμα πονηρό και γεροντολάγνο χαμόγελο. Ένας γερασμένος Γκάτσμπι, ξαπλωμένος στο οβάλ κρεβάτι του Mansion να ατενίζει το δικό του “πράσινο φως”, το μικροσκοπικό μπλε Viagra που θα έφερνε πιο κοντά μια στύση που όλο και απομακρυνόταν.

Ναι, θα πρέπει να μπει και αυτό στην τελική σούμα. Αλλά πριν βιαστούμε να κρίνουμε, ας αναλογιστούμε αυτό: αν έχεις ζήσει ως άνθρωπος του καιρού σου, είναι δύσκολο να αποχωριστείς την εποχή σου -αυτή θα είναι πάντα το σπίτι σου, το καταφύγιό σου και ίσως η φυλακή σου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here