Η είδηση του θανάτου του μωρού, που η 22χρονη φοιτήτρια πέταξε από το παράθυρο του σπιτιού της στον ακάλυπτο αφού το γέννησε μόνη της στην μπανιέρα κρυφά από όλους, είναι από κάθε άποψη τραγική και λυπηρή.
Το πιο τραγικό, όμως, σε αυτή την ιστορία ήταν το μένος, ο σεξιστικός οχετός και η οργή που έβγαλαν προς το πρόσωπο της 22χρονης όσοι σχολίασαν για το γεγονός διαδικτυακά.
«Να πεθάνει», «να την κρεμάσουν», «δεν της αξίζει να ζει», «ας πρόσεχε όταν άνοιγε τα πόδια της», «ανεγκέφαλη» ήταν μερικά από τα πολλά σκληρά που γράφτηκαν σε σχόλια άρθρων και σε social media.
Όμως… κανείς από αυτούς που θέλουν να στείλουν στην πυρά τη 22χρονη φυσικά δεν απέδωσε ευθύνη στον πατέρα του παιδιού, ο οποίος την εγκατέλειψε μόλις έμαθε για την εγκυμοσύνη. Κανείς δεν είπε ότι αυτός πρέπει να πεθάνει ή να κρεμαστεί γιατί παράτησε το παιδί του – δείγμα της βαθιά πατριαρχικής κοινωνίας μας.
Κανείς δεν μίλησε για την οικογένεια της 22χρονης και το γεγονός ότι ένα κορίτσι δεν τόλμησε να μιλήσει για αυτό που της συνέβαινε στους πιο οικείους της, ποιος ξέρει για ποιον λόγο. Κανείς δεν απέδωσε ευθύνες στη μητέρα της, η οποία δεν ήταν σε θέση να συνειδητοποιήσει ότι η κόρη της με την οποία έμεναν μαζί, ήταν έγκυος! Κανείς δεν σκέφτηκε σε τι κατάσταση και τι σύγχυση βρισκόταν η ίδια η 22χρονη όταν τράβηξε όλο αυτό μόνη της, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή της επειδή φοβόταν (!) τι θα πει η μάνα της και ο περίγυρος.
Κανείς δεν σχολίασε πόσο σάπιο μπορεί να ήταν το περιβάλλον που μεγάλωσε, με τι πεποιθήσεις είχε γαλουχηθεί και πόσο μόνη μπορεί να αισθάνθηκε. Αν κάτι άλλαζε σε όλη αυτή την ιστορία, αν υπήρχαν πιο ειλικρινείς σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς, αν δεν ήταν μόνο ευθύνη της γυναίκας μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, αν, αν, τότε η κατάληξη θα ήταν πολύ διαφορετική και δεν θα είχε ως συνέπεια τον «θάνατο» δύο ανθρώπων – φυσικό για το μωρό, μεταφορικό για τη μητέρα του.
Τα social media είναι όπως ο στρατός. Συναντάς ανθρώπους που πίστευες ότι δεν μπορεί να υπάρχουν. Είναι αλήθεια. Το διαδίκτυο μπορεί να είναι ένα Μέσο, να επικοινωνείς πιο γρήγορα, αλλά έχει γίνει μια λεκάνη για να ξερνούν φασίστες, κομπλεξικοί, ψυχικά αγράμματοι, εντεταλμένοι δημοσιογράφοι και ηλεκτρονικοί αληταράδες, υπηρέτες των αφεντικών που κυκλοφορούν με 300 μπράβους στην Αθήνα. Τα social media είναι μια ψεύτικη εικόνα, μια παραπλανητική φωτογραφία από κάτι που δεν υπάρχει. Δεν είναι τόσο άρρωστοι οι άνθρωποι. Και είναι καιρός να μπει ένα φραγμός και ν’ απομονωθούν οι ακροδεξιές, φασιστικές και χυδαίες, εντεταλμένες φωνές. Αυτά όχι μόνο για την περίπτωσης της 22χρονης κοπέλας. Γενικά. Δεν μπορεί ο κάθε πανηγυρτζής μαλάκας να ζητά να κρεμαστεί μια κοπέλα χωρίς να ξέρει τι έχει περάσει και τι έχει ζήσει.