Μαύρες οι εποχές που ζούμε φίλε μου. Αντί να είμαστε σε μια παραλία με gin tonic και κουνελάκια του Playboy, κλειστήκαμε σε μια γιάφκα στα Πετράλωνα με στιφάδο. Την ίδια ώρα που ναζιστοκάγκουρες μεταλαμπαδεύουν την γνώση και τον πολιτισμό τους σε δημάρχους, τα νησιά μας έχουν καταληφθεί. Η Μύκονος σε Άραβες, η Κρήτη σε Ρωσογερμανούς και αν δεν μου κάτσει το Τζόκερ, με βλέπω για διακοπές στα Ίμια (όσο τα έχουμε ακόμη).
Υπάρχει μία κινέζικη ρήση που αναφέρει το εξής: «Όπου θα σε βρει το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, θα περάσεις και το καλοκαίρι σου». Το έχω διαβάσει στα τυχερά μπισκότα και στο You weekly, οπότε όπως καταλαβαίνεις είναι διασταυρωμένο από παντού. Με τον τραπεζικό μου λογαριασμό να είναι πιο άδειος κι από τα ταμεία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, η λύση βρίσκεται στον Αργοσαρωνικό. Και τα σιχαίνομαι αυτά τα κωλόνησα. Πάντα μου θύμιζαν διακοπές 80’s με λευκό σορτσάκι, μαρινιέρα και τον Στάθη Ψάλτη να πετάγεται γυμνός πίσω από τον βράχο. Δεν είναι φάση το αγόρι, μάγκα μου.
Και στο λέω εγώ που έχω ζήσει Αύγουστο στο Πόρτο Ράφτη. Κοινό Plus 90, ταπεράκια ενώ στην έκπληξη της παραλίας ο Δημήτρης Παπανώτας να αλείφεται με λάδια. Θα το σταματήσω εδώ και δεν θα σου spoilάρω άλλο για το θρίλερ της 20ετίας, γιατί μέχρι τότε μας περιμένει κάτι ακόμη πιο σοκαριστικό. Οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να αναφέρουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον καταλληλότερο για να κυβερνήσει και πριν σκεφτείς το οτιδήποτε κάν’το λίγο εικόνα. Ας πούμε πως διαβάζεις ένα μυθιστόρημα του Ζοσέ Σαραμάγκου. Για παράδειγμα το Περί Φωτίσεως:
«Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, «φωτίζεται», και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. Το Κράτος όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη».
Και τώρα πάμε στην ελληνική εκδοχή.
«Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων αναδεικνύει πρώτη δύναμη την Νέα Δημοκρατία με ποσοστό 92%. Ο Κούλης σχηματίζει κυβέρνηση. Ο κρατικός μηχανισμός, οι δημόσιες υπηρεσίες και το 97% του πληθυσμού μπροστά στον κίνδυνο εγκαταλείπουν την χώρα. Ο νεοφιλελευθερισμός κερδίζει και όσοι μένουν ανακαλύπτουν από την αρχή τις αξίες της λαμογιάς, της σπατάλησης του κρατικού χρήματος, των offshores, της ανευθυνότητας, του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και της μη δικαιοσύνης. Ωστόσο ακόμη δεν έχει ειπωθεί η τελευταία λέξη. Μη έχοντας κάποιον «αριστεροαναρχοκάτιβρομικοτελοσπαντωνε» τρώγονται μεταξύ τους και θυμίζουν σκηνικό του Rain».
Ένα απαισιόδοξο βιβλίο; «Δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος. Είναι ο κόσμος απαίσιος» καταλήγει ο συγγραφέας για την επιτυχημένη μυθοπλασία του. Και γιατί μυθοπλασία; Γιατί σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του ΣΚΑΪ αποκλείεται το ποσοστό να ήταν 92%. Στην πραγματικότητα ένα 458% για τη Νέα Δημοκρατία και ένα 349282% για τον Κούλη ως καταλληλότερο πρωθυπουργό αγγίζει περισσότερο την προσομοίωση στην οποία ζούνε τα τελευταία χρόνια. Διότι όπως και στο X-Files, η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω. Κι όχι στα πολιτικά τους γραφεία.