Για όσους δεν γνωρίζουν, το Civilization: Beyond Earth πρόκειται για το έκτο μέρος της γνωστής σειράς.
Μετά την πέμπτη συνέχεια και όλα τα expansions της (το οποία πλέον μπορεί κάποιος να βρει για αγορά ως συνολικά bundles σε αρκετά sites), ο ίδιος ο δημιουργός δήλωσε ότι θέλει να πάει το πνευματικό του τέκνο ένα βήμα παραπέρα από ό,τι μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα.
Μπορεί και ο ίδιος να κατάλαβε ότι μετά από τόσα χρόνια το μοτίβο “ξεκίνα από την Λίθινη Εποχή, φτάσε πρώτος στα Πυρηνικά και κάν’ τους όλους χάλια” ίσως να μην ήταν πια τόσο ελκυστικό και πρωτότυπο. Ως αποτέλεσμα αυτού, μετέφερε όλη τη σειρά Πέρα από την Γη, φέρνοντας μια ευχάριστη αλλαγή και ανανέωση στους πιστούς fans της. Δεν θα συζητήσω καν την ντροπή που ήταν μέρος του ιδίου εγχειρήματος και ονομάζεται Starships.
Εδώ βέβαια, οι γνώμες διίστανται, καθώς μερικοί βρίσκουν την αλλαγή να μην είναι του γούστου τους και μερικοί (όπως εγώ) την διασκεδάζουν πολύ. Όπως και να έχει, το Beyond Earth και το Total War: Attila είναι από τους must play strategy τίτλους της χρονιάς, για να μην πω από τους καλύτερους. Κάπου εδώ όμως σταματάω να χρονοτριβώ και περνάω στο προκείμενο.
Τα βασικά στοιχεία που θα βρούμε Πέρα από την Γη, εκτός από το προφανές (εξωγήινους), είναι οι τρεις Affinities (Τάσεις), κάθε μία με τα δικά της συν και οι οποίες επηρεάζουν όχι μόνο τον τύπο μονάδων μας, αλλά και το πώς θα μοιάζουν και αυτές αλλά και οι πόλεις μας. Το άλλο βασικό στοιχείο του παιχνιδιού είναι το δαιδαλώδες δέντρο τεχνολογιών που μπορούμε να ερευνήσουμε καθώς και οι διαφορετικοί τρόποι νίκης που αποκλίνουν λίγο από τους κλασσικούς.
Στα μεγάλα μείον του τίτλου, ήταν το γεγονός ότι στη θάλασσα δεν μπορούσαμε να έχουμε καμία αλληλεπίδραση πέραν από τα πλοία μας (εμπορικά ή πολεμικά), έπρεπε να δώσουμε μεγάλη βαρύτητα στα εφόδια στρατηγικής σημασίας (strategic resources), πολύ μεγαλύτερη από ό,τι έπρεπε κατά την γνώμη μου, και τέλος ότι με την διπλωματία δεν ασχολήθηκε ποτέ κανένας γιατί ήταν εντελώς ανούσια και όποιος πει το αντίθετο και τρώει και ψεύδεται…
Ευτυχώς για εμάς, η παραγωγός εταιρεία άκουσε το feedback μας και μαζί με τις δικές της διορθώσεις, έναν χρόνο παρά μία εβδομάδα αργότερα, μας έδωσε το expansion Rising Tide. Χωρίς υπερβολή, με αυτήν την προσθήκη αλλάζει πολύ ο τρόπος παιχνιδιού προς το στρατηγικά καλύτερο.
Ξεκινώντας το παιχνίδι, έχουμε την επιλογή εάν θα παίξουμε με το expansion ή χωρίς. Για τον σκοπό αυτού του review επιλέξαμε με.
Κάνοντάς το, βλέπουμε ότι έχουν εισαχθεί τέσσερις νέες φυλές. Τα πλεονεκτήματα που αποκτούμε εάν τις επιλέξουμε είναι: 150% παραπάνω απόδοση από τα City Improvements (Al-Farah), οι θαλάσσιες πόλεις μας να έχουν 50% παραπάνω Combat Strength και η μετακίνησή τους να κοστίζει 50% λιγότερο (North Sea Alliance), να αρχίζουμε με έναν επιπλέον κατάσκοπο με αποτέλεσμα οι επιτυχημένες αποστολές κατασκοπείας να μας αποφέρουν 10 science για κάθε “γαλόνι” του κατασκόπου μας (Chungsu) και τέλος, οι συμφωνίες μας να κοστίζουν 50% λιγότερο Diplomatic Capital, ενώ τα κτίρια και οι μονάδες μας 25% λιγότερο Diplomatic Capital (INTEGR).
Πέραν αυτών, υπάρχουν και οι οχτώ γνωστές μας να επιλέξουμε, οι οποίες να σημειωθεί ότι είχαν δεχθεί balance fix αρκετά νωρίς. Η άλλη σημαντική αλλαγή στις ρυθμίσεις εκκίνησης είναι ότι πλέον μπορούμε να ορίσουμε εάν η εξωγήινη ζωή θα υπάρχει σε πλήθος αλλά με πιο αδύναμες μονάδες ή πιο αραιά με πιο δυνατές. Κάτι που μπορεί να βολεύει όσους τους κούραζε αυτή η ασταμάτητη ροή εξωγήινων, πολύγωνο ανά πολύγωνο.
Κατά την έναρξη, εκτός από τις περιστασιακές νέες εξωγήινες μονάδες, η πρώτη αλλαγή παρατηρείται σε δύο βαθμίδες. Η πρώτη είναι εάν η πόλη μας ξεκινήσει σε θάλασσα (κάτι το οποίο θα καλύψουμε παρακάτω) και η δεύτερη είναι ο ανανεωμένος και σημαντικός ρόλος του Εξερευνητή στα πρώιμα στάδια του παιχνιδιού. Όχι ότι πριν δεν ήταν σημαντικός, αλλά τώρα είναι ακόμα περισσότερο, καθώς οι ανασκαφές που κάνει μας αποφέρουν ένα από τα καινούργια στοιχεία: τα Artifacts.
Υπάρχουν τριών ειδών Artifacts: Old Earth, Alien και Progenitor. Αυτά, αφού τα ανακαλύψουμε και τα συλλέξουμε, μπορούμε να κάνουμε δύο πράγματα· Είτε να τα αξιοποιήσουμε αμέσως και να πάρουμε τα resources που θα μας αποφέρουν, είτε να περιμένουμε να συγκεντρώσουμε τρία και να τα συνδυάσουμε ασχέτως τύπου.
Αυτό αποδίδει όχι μόνο παραπάνω resources από την πρώτη επιλογή, αλλά και μοναδικά πλεονεκτήματα όπως κτίρια ή buffs. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, σίγουρα αξίζει η αναμονή.
Το τελευταίο χαρακτηριστικό που πρέπει να προσέξουμε επάνω τους είναι ότι καθένα από αυτά έχει ξεχωριστή βαθμίδα δύναμης από το ένα εώς το τρία. Όσο πιο υψηλή, τόσο καλύτερο το τελικό αποτέλεσμα. Οπότε λοιπόν λίγο παραπάνω αγάπη στον εξερευνητή μας και αυτός θα μας ανταμείψει πλουσιοπάροχα.
Μία άλλη νέα προσθήκη βρίσκεται στις τρεις Τάσεις (Affinities). Πριν το expansion διαλέγαμε μία και τέλος. Συνήθως τις Supremacy ή Superiority που ήταν ισχυρότερες. Τώρα μπορούμε να επιλέξουμε κάτι ενδιάμεσο π.χ. λίγο Supremacy με λίγο Affinity. Περιττό να πω ότι η πλειονότητα των καινούργιων μονάδων και αναβαθμίσεων βασίζεται πάνω σε αυτές τις επιλογές. Εκεί λοιπόν που δίναμε μία φορά βάση στο ποια θα ακολουθήσουμε, τώρα θέλει λίγο παραπάνω ψάξιμο σχετικά με το πόσο βαθιά θα προχωρήσουμε και σε ποιες.
Η επόμενη αλλαγή είναι μία από τις δύο σημαντικότερες που φέρνει το expansion και πρόκειται για το συνάλλαγμα με το όνομα Diplomatic Capital. Θυμάστε που λέγαμε ότι κανείς δεν ασχολήθηκε με το Diplomacy γιατί ήταν χάσιμο χρόνου; Αυτό πλέον αλλάζει ριζικά. Το Diplomatic Capital είναι μέρος των συμφωνιών μας και πηγάζει από τα θαύματά μας και συγκεκριμένα κτίρια.
Στην ουσία αγοράζουμε την κάθε συμφωνία για ένα συγκεκριμένο ποσό και το άλλο μέλος της συμφωνίας παίρνει ένα συγκεκριμένο ποσό ανά γύρο. Μπορούμε να εξαγοράσουμε μέχρι πέντε συμφωνίες ταυτόχρονα και από όποιον θέλουμε αρκεί να μην είμαστε σε πόλεμο μαζί του ή ένα βήμα πριν από αυτόν. Εάν κάποια στιγμή θέλουμε να κλείσουμε μια άλλη απλά ακυρώνουμε μία που δεν μας ικανοποιεί πια και κάνουμε μια άλλη. Οι συμφωνίες αποφέρουν προνόμια σε όλο το φάσμα της αποικίας μας, στρατό, ανάπτυξη κ.λπ., κ.λπ.
Ωραία θα μου πείτε. Άντε και τα μαζεύουμε τα Diplomatic Capital κάθε γύρο, τι τα κάνουμε; Τα κρατάμε για γούρι; Κάθε άλλο. Όπως προείπαμε, η κάθε φυλή έχει ένα χαρακτηριστικό προνόμιο. Αυτό δεν μπορεί να αλλαχθεί. Μέσω Diplomatic Capital όμως, μπορεί να αγοράσει και να αναβαθμίσει άλλα τρία (political, domestic και military) σχηματίζοντας έτσι μια τετράδα που αποκαλείται personality traits.
Καθένα από αυτά, εκτός από τον αντίκτυπο που έχει στον εκάστοτε τομέα που επηρεάζει, μας παρέχει και κάποιες συμφωνίες που μπορούμε να κλείσουμε με άλλους. Από αυτές παίρνουμε επιπλέον Diplomatic Capital ανα γύρο. Α και για να μην ξεχνιόμαστε, δεν μας αρέσει ή δεν μας εξυπηρετεί πλέον κάποιο από τα επίκτητα χαρακτηριστικά μας; Κανένα πρόβλημα.
Μπορούμε πάντα να το αλλάξουμε και να πάρουμε ένα άλλο, αρκεί να έχουμε το απαραίτητο ποσό Diplomatic Capital. Πραγματικά εξαιρετική κίνηση από την Firaxis. Εκεί που είχαν αποτύχει παταγωδώς με την διπλωματία, όχι μόνο την αναζωογόνησαν αλλά και την έκαναν σημαντικότατο μέρος του παιχνιδιού, όπως προοριζόταν εξαρχής.
Και μία που μιλάμε για διπλωματία, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και στον πόλεμο. Εδώ η πιο σημαντική αλλαγή είναι ότι υπάρχει ένα σκορ το οποίο αυξάνεται όσο σκοτώνουμε μονάδες του αντιπάλου ή καταλαμβάνουμε πόλεις του. Όση μεγαλύτερη η διαφορά τόσο πιο ευνοϊκοί οι όροι της ειρήνης. Ξεκινάνε από την απλή παύση πυρός και φτάνουν σε σωρεία λαφύρων. Άλλη μια καλή διόρθωση: τώρα πλέον το ΑΙ δεν θα πεισμώνει με τους πολέμους ούτε θα το παίζει δύσκολο στις συμφωνίες όταν χάνει. Μπράβο στην Firaxis.
Την μερίδα του λέοντος την έχουν οι θαλάσσιες πόλεις. Με άλλα λόγια όλο το hype του expansion. Πλέον μπορούμε να χτίσουμε πόλεις και στη θάλασσα όπως μπορούσαμε πριν στην ξηρά. Κατ΄ επέκταση μπορούμε να χτίσουμε improvements στις υδάτινες περιοχές μας, τα οποία λειτουργούν ακριβώς όπως αυτά της ξηράς.
Επίσης, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε θαλάσσιους πόρους, παλιούς όπως Firaxite αλλά και νέους όπως Plankton ή Chelonia. Με άλλα λόγια, ό,τι βλέπουμε είναι μελλοντική επέκταση χωρίς περιορισμούς ξηράς- θάλασσας. Βέβαια, όπως μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος, έχουν προστεθεί και νέοι τύποι θαλάσσιων μονάδων και για τους παίχτες αλλά και για τους εξωγήινους. Υποβρυχιάκι εν ονόματι Undertaker, όλα τα λεφτά.
Οι καινοτομίες όμως δεν σταματούν εδώ. Αυτό συμβαίνει γιατί οι θαλάσσιες πόλεις μας δεν χρησιμοποιούν Culture για να αυξήσουν την έκτασή τους όπως οι επίγειες. Ωραία θα μου πείτε. Και πώς το κάνουν; Πολύ απλά (?). Μετακινούνται. Ναι, καλά διαβάσατε. Μετακινούνται σε θαλάσσιες ή παράλιες περιοχές και αυτόματα αποκτούν όλα τα πολύγωνα που εφάπτονται με αυτές. Δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε ότι αυτό ζορίζει λίγο τα πράγματα, γιατί όσο κινούνται δεν παράγουν.
Οπότε, βολτούλα ή παραγωγή; Βέβαια, να σημειωθεί ότι μπορούν να αγοράσουν πολύγωνα μέσα στη σφαίρα επιρροής τους με τον κλασσικό τρόπο σπατάλης Energy. Αναμφισβήτητα άλλο ένα μεγάλο συν που φέρνει το expansion, γιατί λίγο πέρα δώθε μπορείς να πάρεις αυτά τα strategic resources που ήταν λίγο πιο μακριά από όσο έπρεπε και αναρωτιόσουν αν άξιζαν να φτιάξεις πόλη ή όχι. Από την άλλη όμως, όποιος κουνιέται πολύ δεν χτίζει γερές άμυνες.
Σίγουρα παίζοντας θα βρείτε αρκετές μικροαλλαγές σε διάφορα σημεία, οι οποίες δεν αναφέρονται σε αυτό το review γιατί δεν θεώρησα ότι έχρηζαν ιδιαίτερης προσοχής. Τέτοια παραδείγματα είναι το ότι πλέον δεν εμφανίζονται τα υπέρ και τα κατά από το αρνητικό ή θετικό health, ή ότι τώρα μας λέει πόσο στρατό μπορούμε να έχουμε και μας ενημερώνει για τα μειονεκτήματα που υπομένουμε όταν τον ξεπεράσουμε. Στον τομέα των γραφικών και του ήχου τώρα, τα πράγματα είναι όπως τα ξέραμε με μοναδική εξαίρεση το ανανεωμένο και πολύ όμορφο artwork στα loading screens.
Η Ετυμηγορία:
Σίγουρα το Beyond Earth ήταν ένας τίτλος που χρειαζόταν βελτιώσεις σε αρκετά σημεία του. Ειδικά το θέμα των resources και των επεκτάσεων είχε καταντήσει πολύ ενοχλητικό. Το Rising Tide καταφέρνει να λύσει ακριβώς αυτά τα προβλήματα, στοχευμένα και χωρίς να δημιουργεί άλλα. Πάει καιρός από τότε που είδα ένα expansion να είναι τόσο χειρουργικής ακρίβειας και όχι απλά άλλο ένα μέσο να μας φάνε τα λεφτά. Σίγουρα must buy.
Πηγή: gr.ign.com review από τον Σταύρο Νταλάκα